25.08.2021

sessizliğin övüncü

jorge luis borges


ağmaları bastıran ışıktan yazılar saldırıyor karanlığa
kırı ele geçiriyor bilinemez yüksek kent
hayatımdan ve ölümümden emin, hırslıları gözlemliyor
ve onları anlamak istiyorum

havada bir kement gibi açgözlüdür onların gündüzleri
geceleri, hızla hücuma hazır
çeliğe bürülü öfkeden uzaklaşıp dinlenmektir

insanlıktan söz ederler
benim insanlığım aynı yoksulluğun ortak sesi
olduğumuzu hissetmektir

anavatandan söz ederler
benim anavatanım bir gitarın nağmesi, birkaç portre, eski bir kılıç
akşam çökerken söğüt koruluğunun görünür duasıdır

zaman beni yaşıyor
gölgemden de sessiz, gözü azametle doymak bilmeyen
kalabalığın arasından geçiyorum

vazgeçilmezler, benzersizler, yarınlara layıklar
benim ismim falanca ve filanca
ağır ağır yürüyorum, ulaşmayı beklemeyecek kadar
uzaktan gelen biri gibi

Hiç yorum yok: