eski toprak

behçet necatigil

eski toprağa ektiklerin

bir yeni güçle göğerdi gür

ey dünya, toprağın üstü senin

toprağın altı, belki yalnız benimdir

dizeler

pek çok şafak vardır

henüz ışıldamamış olan

(friedrich nietzsche)

bu sabah kalktım ve bir bira daha içtim

gelecek belirsiz ve son hep çok yakında

(jim morrison)

zamanın soytarısı değildir sevgi

o değişmez kısacık günlerle haftalarla

direnir ve katlanır mahşerin ucuna dek

(william shakespeare)

bendim, diyor bir eski zaman kuğusu

şahane ve umutsuz kanat sıyıran

(stephane mallarme)

anlaktır, uyanıklıktır doğuran ve düşleyen

uykudur açık seçik gören

imge ve sanrıdır bakan

eksiklik ve boşluktur yaratan

(paul valery)

şu dünyada insanca yaşamak da yoksa

ne kalıyor geriye yüzyıllardan

(behçet necatigil)

değil mi ki hayat sonsuza dek sürmez

ölüler asla dirilmezler

ve en yorgun ırmaklar bile

bir yerde ulaşırlar denize

(algernon charles swinburne)

yine özgürlük! yine senin bayrağın, yırtılmış ama uçuyor

rüzgara karşı yıldırım gibi dalgalanıyor

(lord byron)

çocuklar

behçet necatigil

çarşılarda bir şey

biz pek aramazdık çocuklar olmasaydı

kasaplarda manavlarda bazı yorgun kadınlar

hep de tenha saatleri seçerler

sonra yavaş bir sesle

çocuk için hasta kaç gündür yemiyor

biraz et biraz meyve isterler

sevdiği bir reçeli günaşırı yalnız ona

kaşıklarla beraber büyür bir üzüntü

yağların şekerlerin çayların

uykularda bile bitiyorsa

annelere düşündürdüğü

insanlara tezgahlara kağıtlara kolaydı

biz bu kadar eğilmezdik çocuklar olmasaydı

kır şarkısı

behçet necatigil

tam otların sarardığı zamanlar

yere yüzükoyun uzanıyorum

toprakta bir telaş, bir telaş

karıncalar öteden beri dostum

ellerime hanımböcekleri konuyor

ne şeker şey onlar

uç böcek, uç böcek diyorum

uçuyorlar

pan'ın teneffüsü bile

ılık -okşamakta yüzü

devedikenleri, çalılık vesaire

bir alem bu toprakların üstü

tabiatla haşır neşir

kırlarda geçen ikindi vakti

sakin, dinlenmiş, rahat

bir gün daha bitti

gizli sevda

behçet necatigil

hani bir sevgilin vardı

yedi sekiz sene önce

dün yolda rastladım

sevindi beni görünce

sokakta ayaküstü

konuştuk ordan burdan

evlenmiş, çocukları olmuş

bir kız, bir oğlan

seni sordu

hiç değişmedi, dedim

bildiğin gibi

anlıyordu

mesutmuş, kocasını seviyormuş

kendilerininmiş evleri

bir suçlu gibi ezik

sana selam söyledi

şakşuka

salah birsel

orhon murat arıburnu içkiye pek yatkın değildir. ama evinde dostlarını ağırlayacak içki bulundurmayı da hiç eksik etmez. hem de içki şişelerini dolaplarda saklamaz, onları salonda iplerle tavana asarak konuklarının gözüne sokar. hemen hemen her koltuğun yanında tavandan sarkmış bir votka şişesi bulunur. içki içmek isteyenler yine yanındaki orta masası üzerinde duran bardağı alır, şişeden buraya içkiyi boca eder.

1946 yılında arıburnu, hacı emin efendi sokağında otururken bir pazar sabahı evine gelen behçet necatigil, oktay akbal ve salah birsel'i de yine böyle bir odada, duvardan duvara salıncak gibi sallanan içki şişeleriyle karşılamıştır. şişeler her üç konuğu iyisinden büyülemiş, şişelerin içindekiler ise onları yere sermiştir. bereket orhon içki şöleninin arkasından bol biberli bir şakşuka -meyhanelerdeki adı: menemen- şölenini de uygulama alanına koymuştur ki, bizimkiler iyice ayılmışlardır. o günden sonra içkiye değilse bile şakşukaya tövbe etmişlerdir.

büyük türk şiiri antolojisi

ataol behramoğlu

köşe başını tutan leylak kokusu

yakamı bırak da gideyim

(oktay rifat)

zulmün topu var, güllesi var, kal'ası varsa

hakkın da bükülmez kolu, dönmez yüzü vardır

(tevfik fikret)

geçmişten adam hisse kaparmış.. ne masal şey

beş bin senelik kıssa yarım hisse mi verdi

tarihi "tekerrür" diye tarif ediyorlar

hiç ibret alınsaydı tekerrür mü ederdi

(mehmet akif ersoy)

insan, alemde hayal ettiği müddetçe yaşar

(yahya kemal)

ben büyük rüzgârları severim; büyük olsun

aşkım da, özlemim de hepsi, her şey ve mahzun

insan bir yanınca kerem misali yanmalı

uykudan bile mahşer gününde uyanmalı

(ahmet muhip dıranas)

herifçioğlu sen mişel'de koyuvermiş sakalı

neylesin bizim köy'ü, nitsin mahmut makal'ı

esmeri, sarışını, kumralı, kuzguni karası

cebinde dört dilberin telefon numarası

bir elinde telefon, bir elinde kesesi

uyyy!.. yesun oni nenesi

yesun oni nenesi

(bedri rahmi eyüboğlu)

ben sadece ölen babamdan ileri

doğacak çocuğumdan geriyim

(nazım hikmet)

burası dalyan kahvesi

ortalık süt mavisi

apostol bu ne biçim meyhane

tabağımda bir bulut

kadehimde gökyüzü

(oktay rifat)

şu dünyada insanca yaşamak da yoksa

ne kalıyor geriye yüzyıllardan

(behçet necatigil)

yaşamak

iyileri ve kötüleri

ikiye bölmemektir

ölüme çare buldum

insanları sevmek hiç ölmemektir

(hüseyin avni dede)

çağdaş türk şiiri antolojisi

memet fuat

"ölüm sürüye katılmaktır"

ben büyük rüzgarları severim, büyük olsun

aşkım da, özlemim de hepsi, her şey ve mahzun

insan bir yanınca kerem misali yanmalı

uykudan bile mahşer günü uyanmalı

(ahmet muhip dıranas)

ölmek değildir ömrümüzün en feci işi

müşkül budur ki ölmeden evvel ölür kişi

(yahya kemal beyatlı)

ölüm bir kez çalar kapıları

doğumdan öncesi, ölümden sonrası yalan

(ilhami bekir tez)

ölüm geliyor aklıma birden ölüm

bir ağacın gövdesine sarılıyorum

(cemal süreya)

sınırlamıyor beni sevda

yalnız senin görüntünle

ne sendeki güzelliğe bağımlı

ne benim duygularıma tutsak

birlikte omuzladığımız dünya

zincirleri yok kafamızda

yalnız birbirimizi düşünmenin

birlikte ürettiğimiz sevinç

çürüyüp giderdi çoktan

paylaşmasaydık başkalarıyla

(kemal özer)

bütün renkler aynı hızla kirleniyordu

birinciliği beyaza verdiler

(özdemir asaf)

en güzel, en bahtiyar, en aydınlık, en temiz

ümitler içindeyim, çok şükür öleceğiz

(ziya osman saba)

bir de gördüm ki insanmış her ne var alemde

meğer her şeyin aslı astarı insanmış

insan alemde hayal ettiği müddetçe değil

insanları sevdiği kadar yaşarmış

(bedri rahmi eyüboğlu)

kimse anlamaz derdimi

ben uzaklarda olmalıyım, çok uzaklarda

bir yakınım öldü mü

(behçet necatigil)

kuşçu amca

bizim kuşumuz da var

ağacımız da

sen bize bulut ver sade

yüz paralık

(oktay rifat/orhan veli)

bir tencere kaynar ocakta

et mi kaynar, dert mi kaynar

bilinmez

(mehmed kemal)

durakta üç kişi

adam kadın ve çocuk

adamın elleri ceplerinde

kadın çocuğun elini tutmuş

adam hüzünlü

hüzünlü şarkılar gibi hüzünlü

kadın güzel

güzel anılar gibi güzel

çocuk

güzel anılar gibi hüzünlü

hüzünlü şarkılar gibi güzel

(cemal süreya)

diyecekler ki arkamdan

ben öldükten sonra

o, yalnız şiir yazardı

ve yağmurlu gecelerde

elleri cebinde gezerdi

yazık diyecek

hatıra defterimi okuyan

ne talihsiz adammış

imanı gevremiş parasızlıktan

(muzaffer tayyip uslu)

insanlara tezgahlara kağıtlara kolaydı

biz bu kadar eğilmezdik çocuklar olmasaydı

(behçet necatigil)

bir şair kendinden başka

nereye gidebilir ki

(arif damar)

kanlı hesapları vardır

kıyamete kadar sürecek

ölümle şairlerin

kimbilir nerden bilecek

ne çığlıklar geçer daha dünyadan

attila ilhan gibi

(attila ilhan)

gemiler geçiyor, sanki şakacıktan

gidiyorlar mı, geliyorlar mı belli değil

kuşlar uçuyorlar mı düşüyorlar mı belli değil

düşe kalka mırıldanmalarla

ölüyorlar mı yaşıyorlar mı

belli değil

(özdemir asaf)

giderek siz oluyorsa bütün bir kalabalık

yüzünüz yüzlerine benziyorsa, giysiniz giysilerine

ansızın bir hastanın kendini iyi sanması gibi

gücünüz yetse de azıcık bağırsanız

bir yankı: durmadan yalnızsınız

durmadan yalnızsınız

(edip cansever)

ah, kimselerin vakti yok

durup ince şeyleri anlamaya

(gülten akın)

bir gün sana gene yollarda rastlasam

birlikte kır kahvelerine gitsek

konuşmasak

(cevat çapan)

düşmanlarımı bağışlıyorum

daha çok seviyorum dostlarımı

her uyanışımda

(ataol behramoğlu)

biliyorsun ben hangi şehirdeysem

yalnızlığın başkenti orası

(cemal süreya)

kendi sesinden tanır kışın geldiğini, kavak ağacı

bir parça kopar gibi buluttan

savrula döne iniyor denize martı

(güven turan)

geçiyorum kentin küçük sokağından

evler yeni bir yolculuktaki gibi taşın

çınlayan ıssızlığı siste nemli bodrumlar

yaşamaların pası denize uzanan

dağılan gökyüzü ötelerde

ey yitik ada ey yüreklerin eskidiği yer

balkonlardan çatılardan inen düşünce

(sabri altınel)

yazının bir çağı

mehmet h. doğan

şairler belki de bütün insanlık tarihi boyunca ayın bizce görünmeyen yüzünü merak eden, görmeye çalışan ilk kişiler olmuştur. bütün sanat dalları içinde büyüye en yakın olan sanatın şiir oluşu bundandır. şairlerin, dilin günlük yaşamda ister konuşma aracı ister yazı olarak kullanılışı yanında başka bir dil, bir şiir dili yaratma gereksinimleri, bu, görünmeyeni, bilinemeyeni gösterme, dışavurma çabalarının bir sonucudur.

george steiner: nazizmden sonra gelen bizler, artık edebiyata, dile, eğitime kusursuz bir gözle bakamayacağız; zira kişinin akşam goethe ve rilke'yi okuyup bach ve schubert'i çalıp ertesi gün bir toplama kampındaki korkunç görevine çekinmeden başlayabileceğini artık çok iyi bilmekteyiz.

t.s. eliot: bir kimse yazın alanında hep yaratıcı kalmak için, gelenek ile yaşayan kuşağın yeniliği arasındaki bilinçsiz dengeyi sürdürmek zorundadır. çünkü şiirde geçmişe hiçbir şey borçlu olmayan tam bir yenilik yoktur.

gerçek yol açıcı sanatçıların yaşamdan, sanat pratiğinden başka ölçüsü, ilkesi, kuramı yoktur. kuramların, akımların durağan, yaşamın ve pratiğinse devingen olduğunu bilirler. sanatçıların akımlar ve kuramlarla değil, akım ve kuramların sanatçılarla kaim olduğunu bilirler. bu gücü, bu özgür istenci gösteremeyen ikinci, üçüncü dereceden sanatçılarsa kendilerinden bir şey katamadıkları için sımsıkı sarılırlar kuramlara, akımlara; belli ilkelerden, kuramlardan ayrılınca ortada kalacaklarını, yiteceklerini hissettikleri için başkalarının açtığı yollarda yıllarca sürdürürler o akıllı uslu yürüyüşlerini.

edip cansever: insanın insana verebileceği en değerli şey yalnızlıktır.

rollo may: sanatçılar genellikle kendi iç imgeleri ve hülyalarına dalmış yumuşak huylu insanlardır. ama tam da bu onları baskıcı bir toplum için korkulu kılar. çünkü sanatçılar, insanoğlunun süregelen kafa tutma gücünün taşıyıcılarıdır. kendilerini, tanrının yaradılışta kaostan biçimi yaratması gibi, kaosun içine ona biçim vermek için gömmeyi severler. gündelik, duygusuz, alışılageldik olandan hiçbir zaman hazzetmeyerek devamlı yeni dünyalara doğru ileri atılırlar. böylece "soyun yaratılmamış vicdanı"nın yaratıcıları olurlar.

christopher caudwell: bir zamanlar, gelecek, insanın umutlarını ve emellerini bağladığı bir yerdi: gelecekteki zenginlikleri bugünün dar kategorilerinde tutan dünyanın sertliğinden, zulmünden intikam aldığı bir yer.

insanın, insanla birlikte toplumun gelişmesini, ileri atılmasını engelleyen, sıkan, çelikten çemberler içinde bunaltan bir düzendir bu. ama kaçınılmaz biçimde kendi zıddına dönüşecektir. çünkü işlettiği baskı, yarattığı bunalımla birlikte kendine karşı, yani bunalıma başkaldıran güçleri de yaratmaktadır. işte bunalımın yaratıcılığı da buradan gelmektedir.

behçet necatigil: aslında şiir, bir bilgece bilmezlikten geliştir; eski deyişle: tecahül-i arifane. yoksa hiçbir şairi o kadar saf sanmayın! bir şair, belli bir süre içinde moda olan yönelişe uzak kalıyorsa, bu onun çağın sorunlarına sırt çevirmiş olduğunu göstermez. ama o, kendine göre bir işbölümü yapmış, tezgahını ona göre kurmuştur. bildiği zanaatın dışına çıkmadan, çıkamadan, o zanaatın en iyi ürünlerini vermeye, içtenlikle vermeye yönelmesi de bir kişilik, bir ahlak, bir tutarlılık belirtisidir. gerçi solo tek başınadır ama, ayrı ayrı tek şey arama yollarıdır şiir.

odisseus elitis: şiir, tanrının hatalarını düzeltmek için doğmuştur.

michel foucault: beni şaşırtan, toplumumuzda sanatın bireyler ya da yaşam değil de yalnızca nesnelere değgin bir şey durumuna gelmesi. sanatın yalnızca sanatçı denilen uzmanlar tarafından gerçekleştirilen bir uzmanlık dalına dönüşmesi. neden her kişi kendi yaşamını bir sanat yapıtına dönüştüremesin? neden şu ev ya da lamba bir sanat yapıtı olsun da benim yaşamım olmasın? kendi kendimizi oluşturmalı, kendi kendimizi yapmalı, bir sanat yapıtı gibi düzenlemeliyiz.

anlam şiirin içinde ve birden çoktur. bilinçli şiir okuru o anlamı kendince yorumlar, duyup da dile getiremediği şeyleri bulur onda. t.s. eliot'ın deyişiyle söylersek, şiir, yaşamın bu "kendimizden kaçış" anlarını yakalar, dile getirir. yaşamı zenginleştirir, bütünler.

melih cevdet anday: sanat, doğaya eklenmiş insan demektir ve insan doğanın bilincidir.

ayrıntı; açıklamaları, uzun betimlemeleri gereksiz kılar; yazılmayanı sezdirmek için vardır ayrıntı. bir tür sözcük ve cümle ekonomisidir. gerekli olmayan birtakım betimlemelerin, küçük noktaların özenle ve ustaca ayıklanmasıdır.

charles baudelaire: özgünlüğümüzün nerdeyse tamamı, zamanın duyularımıza bastığı damgadan geliyor.

bir şeyden söz etmenin temel koşulu bir açıya ya da bir açılar sistemine girmektir.

nazım hikmet: ben şiirde realiteyi bütün mürekkepliği, mazi, hal, istikbal unsurlarıyla ve hareket halinde veren bir realizme ulaşmak istiyorum. fakat hala ulaşamadım. birçok yazımın realizmi tek taraflıdır. bundan dolayı da çok defa fazla haykıran bir "propaganda" edası taşıyorlar. bu hatamı anladım. yeni verimlerimde bu hataya bir daha düşmeyeceğim. cihanı görüş, anlayış bakımından değil, bu cihanı görüş ve anlayışın sanattaki tezahürü bakımından telakkilerim bir hayli değişti.

bizde cumhuriyet döneminde, istiklal marşı için açılan şiir yarışmasını saymazsak, bilinen ilk şiir yarışması 1946'daki chp şiir yarışması'dır.

ölümdür

behçet necatigil

bir el bütün sevdiği şeyleri

gözlerde biraz hüzün, itiyorsa ölümdür

çok öncelerde aranan çocukça

kırılmış duruyorsa ölümdür

bir kuşu boğazlar, bir avcı bir pınarda

çoğalır kaynaklar, hangisiydi nerde

kuşun dirildiği su

bulunamıyorsa ölümdür

sevgilerde

behçet necatigil

sevgileri yarınlara bıraktınız

çekingen, tutuk, saygılı

bütün yakınlarınız

sizi yanlış tanıdı

bitmeyen işler yüzünden

-siz böyle olsun istemezdiniz-

bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi

kalbinizi dolduran duygular

kalbinizde kaldı

siz geniş zamanlar umuyordunuz

çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek

yılların telaşlarda bu kadar çabuk

geçeceği aklınıza gelmezdi

gizli bahçenizde

açan çiçekler vardı

gecelerde ve yalnız

vermeye az buldunuz

yahut vakit olmadı

şiirler

behçet necatigil

biliyorum saadet

bana dünyada gelmez

ölümü bekliyorum

şairler yazmadan önce

kimse ölümü sevmezdi

toprağın üstünde

akan sular bulanık

toprağın altında

sular durulunca

gene de hiç kimse kurtulamaz içinde büyüyen

bu korkunç boşluktan, diyorum

kurtarırsa o kurtarır bizi; ne aşklar ne yaşlanmak

ne avuntular dışarda

dünyada mutluluk adına ne varsa başkaca

evcek, evlerde yaşar yaşarsa

zorluklar varsa arada

insansın

engellere harcanmayan güçler ne güne

dayat ki, yaşadığını anlayasın

belli bir yaştan sonra

korkulur artık aşklardan

kaynaşır birbirine gün olur zamanlar

geçmiş, gelecek birleşir tek kesitte

sanki ilk kez yaşarız yaşanmışı dünlerde

ya da başlar ansızın ta ilerde olacak

ve şairler boyuna kimlere yazarlar

yıkılmış köprülerin başında

ürkmüş boşluktan biri inliyorsa

ve şairler onlara geldimlere yazarlar

renklerde, emeklerde, ırklarda

yahudiler, işçiler, zenciler.. pan

şu dünyada insanca yaşamak da yoksa

ne kalıyor geriye yüzyıllardan

bütün eserleri: 1

behçet necatigil

eski toprağa ektiklerin
bir yeni güçle göğerdi gür
ey dünya, toprağın üstü senin
toprağın altı, belki yalnız benimdir

tam ölçüye göre
bel kalça göğüs
ince yuvarlak dik

toprağın altında
sular durulunca

yıllar geçebilir anlamadan
zalimliğini
yaşanmışın
yaslı duvar gerisinde
bir güneş görünecek
şaşıracaksın

insanlara tezgahlara kağıtlara kolaydı
biz bu kadar eğilmezdik çocuklar olmasaydı

beni böyle kitaplar mı yaptı ne
kağıtlarda gidenlere içlenip ağlayan ben
hayattaki ölümlerde put gibi duruyorum

gelsem,

siz yine orda mısınız?

solgun bir gül dokununca

behçet necatigil

çoklarından düşüyor da bunca

görmüyor gelip geçenler

eğilip alıyorum

solgun bir gül oluyor dokununca

ya büyük şehirlerin birinde

geziniyor kalabalık duraklarda

ya yurdun uzak bir yerinde

kahve, otel köşesinde

nereye gitse bu akşam vakti

ellerini ceplerine sokuyor

sigaralar, kağıtlar

arasından kayıyor usulca

eğilip alıyorum, kimse olmuyor

solgun bir gül oluyor dokununca

ya da yalnız bir kızın

sildiği dudak boyasında

eşiğinde yine yorgun gecenin

başını yastıklara koyunca

kimi de gün ortası yanıma sokuluyor

en çok güz ayları ve yağmur yağınca

alçalır ya bir bulut, o hüzün bulutunda

uzanıp alıyorum, kimse olmuyor

solgun bir gül oluyor dokununca

ellerde, dudaklarda, ıssız yazılarda

akşamlara gerili ağlara takılıyor

yaralı hayvanlar gibi soluyor

bunalıyor, kaçıp gitmek istiyor

yollar ya da anılar boyunca

alıp alıp geliyorum, uyumuyor bütün gece

kımıldıyor karanlıkta, ne zaman dokunsam

solgun bir gül oluyor dokununca

kitaplarda ölmek

behçet necatigil

adı, soyadı

açılır parantez

doğduğu yıl, çizgi, öldüğü yıl, bitti

kapanır parantez

o şimdi kitaplarda bir isim, bir soyadı

bir parantez içinde doğum, ölüm yılları

ya sayfa altında ya da az ilerde

eserleri, ne zaman basıldığı

kısa, uzun bir liste

kitap adları

can çekişen kuşlar gibi elinizde

parantezin içindeki çizgi

ne varsa orda

ümidi, korkusu, gözyaşı, sevinci

ne varsa orda

o şimdi kitaplarda

bir çizgilik yerde hapis

hala mı yaşıyor, korunamaz ki

öldürebilirsiniz

eski sokak

behçet necatigil

yıldızlar daima yalnızdır

anla sıkıntımı geç git dost

nedendir sorma

gür bitkiler altında bir benim için akar

alıngan, onurlu

istemez görsünler saklı su

biliyorum saadet

bana dünyada gelmez

ölümü bekliyorum

şu dünyada oturacak o kadar yer yapıldı

kulübeler, evler, hanlar, apartımanlar

bölüşüldü oda oda, bölüşüldü kapı kapı

ama size hiçbir hisse ayrılmadı

duvar dipleri, yangın yerleri halkı

külhanlarda, sarnıçlarda yatanlar

anla sıkıntımı geç git dost

nedendir sorma

gür bitkiler altında bir benim için akar

alıngan, onurlu

istemez görsünler saklı su

gene de hiçkimse kurtulamaz içinde büyüyen

bu korkunç boşluktan, diyorum

kurtarırsa o kurtarır bizi, ne aşklar, ne yaşlanmak

ne avuntular dışarda

dünyada mutluluk adına ne varsa başkaca

evcek, evlerde yaşar yaşarsa

şu dünyada insanca yaşamak da yoksa

ne kalıyor geriye yüzyıllardan

geceleri korkulu yollara gittiniz mi

biz çok şeyi vakit yok pek kısa geçiyoruz

limanda bilinen gemiler oysa açıklardadır

kullanırız bir sözü ama hangi anlamda

asıl şiirler bekler bazı yaşları

bir yerde iyidir yanılmış olmak

güçlü fırtınalarda direkleri kırılmış

gemiler bize sığınır -bulduk sanırız

katlanmak babında

her iyi şair

de biraz peygamberdir

sanat

wittgenstein: dilimin sınırları, dünyamın sınırlarıdır.

behçet necatigil: söylediğimiz her sözcük başka sözcükleri gereksinmektedir.

george thompson: şair daha üstün ruhsal ve toplumsal düzeye erişmiş bir bilicidir.

stephane mallarme: bir nesnenin adlandırılması şiirin doğurduğu hazzın üçte ikisini baskılar. o haz, anlamı parça parça tahmin etmenin mutluluğundan kaynaklanır.

michelangelo: davut mermerin içinde gizliydi; ben fazlalıkları attım.

hans-georg gadamer: şiirin dünyasını şiirin kendi içinden kurarız.

martin heidegger: düşünme ve şiirsel yaratı arasında gizli bir akrabalık vardır; çünkü her ikisi de dilin hizmetinde, dil için kullanılır ve harcarlar kendilerini. aynı zamanda bir uçurum bulunur bu ikisi arasında, apayrı dağları mesken edinmişlerdir çünkü.

max black: eğretileme bir bilgi barındırır; çünkü gerçekliği yeniden tanımlar.

melih cevdet anday: bir sanat yapıtının güzelliğini bilim açıklayamaz.

wassily kandinksy: renkler tuşlardır, gözler çekiçler, ruh ise birçok teli olan bir piyanodur. sanatçı, ruhtaki titreşimleri yaratmak için piyanoyu çalan eldir.