barbarları beklerken

konstantinos kavafis

neyi bekliyoruz böyle toplanmış pazar yerine

bugün barbarlar geliyormuş buraya

neden hiç kıpırtı yok senatoda

senatörler neden yasa yapmadan oturuyorlar

çünkü barbarlar geliyormuş bugün

senatörler neden yasa yapsınlar

barbarlar geldi mi bir kez, yasaları onlar yapacaklar

neden öyle erken kalkmış imparatorumuz

şehrin en büyük kapısında neden kurulmuş tahtına

başında tacı, törene hazır

çünkü barbarlar geliyormuş bugün

onların başbuğunu karşılamaya çıkmış imparatorumuz

bir de koca ferman hazırlatmış

ona rütbeler, unvanlar bağışlayan

iki konsülümüzle yargıçlarımız neden böyle

işlemeli, kırmızı kaftanlar giyinip gelmişler

neden böyle yakut bilezikler, parlak

görkemli zümrüt yüzükler takınmışlar

ellerinde neden böyle altın

gümüş kakmalı asalar var

çünkü barbarlar geliyormuş bugün

onların gözlerini kamaştırırmış böyle takılar

ünlü konuşmacılarımız nerde peki

neden her zamanki gibi söylev çekmiyorlar

çünkü barbarlar geliyormuş bugün

onlar pek aldırmazlarmış güzel sözlere

neden bu beklenmedik şaşkınlık, bu kargaşa

(nasıl da asıldı yüzü herkesin)

neden böyle hızla boşalıyor sokaklarla alanlar

neden herkes dalgın dönüyor evine

çünkü hava karardı, barbarlar gelmedi

ve sınır boyundan dönen habercilere göre

barbarlar diye kimseler yokmuş artık

peki, biz ne yapacağız şimdi barbarlar olmadan

bir çeşit çözümdü onlar sorunlarımıza

ithaka

konstantinos kavafis

ithaka'ya doğru yola çıktığın zaman

dile ki uzun sürsün yolculuğun

serüven dolu, bilgi dolu olsun

ne lestrigonlardan kork

ne kikloplardan ne de öfkeli poseidon'dan

bunların hiçbiri çıkmaz karşına

düşlerin yüceyse, gövdeni ve ruhunu

ince bir heyecan sarmışsa eğer

ne lestrigonlara rastlarsın

ne kikloplara ne azgın poseidon'a

onları sen kendi ruhunda taşımadıkça

kendi ruhun onları dikmedikçe karşına

dile ki uzun sürsün yolun

nice yaz sabahları olsun

eşsiz bir mutluluk ve sevinç içinde

önceden hiç görmediğin limanlara girdiğin

durup fenike'nin çarşılarında

eşi benzeri olmayan mallar al

sedefle mercan, abanozla kehribar

ve her türlü başdöndürücü kokular

bu başdöndürücü kokulardan al alabildiğin kadar

nice mısır şehirlerine uğra

ne öğrenebilirsen öğrenmeye bak bilgelerden

hiç aklından çıkarma ithaka'yı

oraya varmak senin başlıca yazgın

ama yolculuğu tez bitirmeye kalkma sakın

varsın yıllarca sürsün daha iyi

sonunda kocamış biri olarak demir at adana

yol boyunca kazandığın bunca şeylerle zengin

ithaka'nın sana zenginlik vermesini ummadan

sana bu güzel yolculuğu verdi ithaka

o olmasa yola hiç çıkmayacaktın

ama sana verecek bir şeyi yok bundan başka

onu yoksul buluyorsan aldanmış sanma kendini

geçtiğin bunca deneyden sonra öyle bilgeleştin ki

artık elbet biliyorsundur ne anlama geldiğini ithakaların

tanrı'nın antonius'u bırakması

konstantinos kavafis

birdenbire duyarsan gece yarısı

görünmeyen bir alayın geçtiğini

eşsiz ezgilerle, seslerle

artık boyun eğen yazgına, başarısız

yapıtlarına, tasarladığın işlere

hepsi aldanışlarla biten

boş yere ağlamayasın

çoktan hazırmış gibi, bir yiğit gibi

hoşça kal de ona, giden iskenderiye'ye

hele kendini aldatmayasın, demeyesin

bu bir düştü, kulaklarım iyi duymadı

böyle boş umutlarla eğilmeyesin

çoktan hazırmış gibi, bir yiğit gibi

böyle bir kente erişmiş sana yakışırcasına

kesin adımlarla yaklaş pencereye

dinle duygulanarak, ama

yanıp yakılmalarıyla değil korkakların

son bir kez, dinle doya doya ezgileri

o gizli alayın eşsiz çalgılarını

hoşça kal de ona, yitirdiğin iskenderiye'ye

barbarları beklerken

konstantinos kavafis

büyüklükten sakın, ey ruhum

hırslarını yenemiyorsan eğer

kuşkuyla izle onları, dikkat kesil

ve ne kadar yükselirsen

o kadar uyanık olmalısın

ne talihsizlik, iyi ve önemli

işler için yaratılmışken

şu haksız alınyazın her zaman

cesareti ve başarıyı esirgedi senden

rezil gelenekler önünü kapamış olmalı

küçüklük ve kayıtsızlık

korku ve kuşkuya batmış

kafamız dağınık, gözlerimizde dehşet

umutsuzca bir çıkış bulmaya çalışırız

bir kurtuluş, yaklaşan açık tehlikeden

ama yanlış, o değil asıl üstümüze gelen

yalandı haberler

(belki tam duyamadık ya da duyduk da anlamadık)

aklımızın ucundan bile geçmeyen bir başka felaket

birdenbire olanca vahşetiyle çöker üstümüze

gafil avlayıp -vakit yok artık-

ezer geçer bizi

sonu bir yerlere yazılmış, yitmiş olmalı

belki tarih durmadı üstünde

haklı olarak, böyle ufak

bir olayı yazmak gereğini duymadı

yemin ediyor daha temiz bir yaşam kuracağına

ama gelince gece, kendi öğütleriyle

uzlaşmalarıyla, sözleşmeleriyle

gövdenin diriliğini de getirince gece

titreyerek arzudan gerisin geri dönüyor

bitkin ve yenik aynı ölümcül eğlencelere

özü ve sevinci yaşamamın anılarıdır o saatlerin

tensel hazzı gönlümce bulup koruduğum

özü ve sevinci yaşamımın, bildik aşkların

verdiği bütün doyumları geri çeviren

zamansız önlemler pişmanlık doğurur

her şeyden önce, az konuşan biriydi

derin bir adam olmalı, diyordu herkes

böylelerinin doğaldır az konuşması

ne derin bir adamdı, ne de başka şey

sıradan, saçmasapan biriydi

konuşamıyorsam da aşkımdan

söz etmiyorsam saçlarından, dudaklarından, gözlerinden

yüreğimde sakladığım yüzün

aklımda çınlayan sesin

düşlerime giren o eylül günleridir

veren biçimini, rengini sözlerime, cümlelerime

hangi konuya değinsem, hangi düşünce gelse dilime

en göze çarpmamış davranışlarımdan

en kapalı sözlerimden, yazdıklarımdan

yalnız onlardan anlaşılabilirim

öyle çok baktım ki güzelliğe

onunla dopdolu hayalim

yitik bir aşkın gölgesinde

mehmed uzun

dünyada hiçbir fikir eseri yoktur ki zulme karşı başkaldırmamış olsun.

her zaman böyledir; karanlık, çaresiz ve dar günlerde dostlar azalır. hep böyledir; yenilgi beraberinde yeni yenilgiler getirir. hep böyledir; acı günlerde, ihanetin, düşmanlığın, riyakarlığın, fetbazlığın, sahtekarlığın keyfine diyecek yoktur. kurt dumanlı havayı sever; ihanet de dar ve acı günleri.

unutma, herkes yuvasında mutludur.

"yeni bir şehir bulamazsın, yeni denizler yok, arkandan gelir bu şehir. hep onun sokaklarında gezecek, hep aynı yerleri dolaşacaksın. ve hep dönüp dolaşıp kendini bu şehirde bulacaksın. gemi yok senin için, yol yok. sen ki kendini tükettin bu şehirde, tükettin demektir her yerde de." (kavafis)

değişmeler ve tarih hiçbir zaman acısız, sancısız ve özlemsiz olmaz.

vicdan, sıcak, yumuşak bir sözcü. altın değerinde, ağır bir sözcük. herkesin, kayıtsız şartsız herkesin saygı duyduğu, üzerinde hemfikir olduğu bir sözcük. ancak nerede o? tank, top, para ve petrol sesinin her yeri istila ettiği bir dünyada, aynı dünyanın yaşanan musibetleri seyre çıktığı bir dönemde, vicdanın sesi nerede? ikiyüzlülüğün, sahtekarlığın değer addedildiği kardeşilik, dayanışma ve insanlığın ıssız, harap mezarlıklarda yasa oturduğu bir dünyada, bu sihirli sözcük ne anlama geliyor?

"düşüncenin yaratılmasında, birbirinin ikizi iki cevher vardır
biri iyilik, biri kötülük; hem düşüncede, hem konuşmada
bilge kişi iyiliği seçer işte, düşüncede ve konuşmada" (zerdüşt)

aşkın gölgesi. yürek ferahlığının, mutluluğun yurdu. sırrını iki kişinin bildiği maceraların ocağı. yürek ve vücut dilinin ülkesi. düşmanlıklarla dolu dünyaya karşı en güvenli sığınak.

ilerleme, yeniliklerin keşfi ve yaratma olmazsa tarih de olmaz.

her çeşit olay; küçük büyük, önemli önemsiz, yaşam zincirinin bir halkası olmalı. yaşanan günler de. zaman tüm sonuçlarına rağmen yaşam zincirinin halkalarını koparmamalı. bunu başaramayan insan için günlerin, zamanın ve olayların bir anlamı kalmaz. yani yaşam anlamını yitirir.

asıl felaket umutsuzluktur. umudu elden bırakmamalı.

her şeye rağmen; ölüme, sürgünlüğe, uzaklığa, özleme rağmen yaşamak güzel şey.

ruhu güçlendirmek

konstantinos kavafis

ruhunu güçlendirmek isteyen

aşmalı bağlılık ve saygıyı

kimi yasalara uysa da

çoğu çiğneyecek

yasayı ve alışılmışı, çiğneyip geçecek

yerleşik, dar kalıpların ötesine

tensel hazların öğreteceği çok şey var ona

yıkıcı eylemden korkmamalı

(evin yarısı yerle bir olacak elbet)

bu yoldan erdemle boy verilir bilgeliğe

şehir

konstantinos kavafis

"bir başka ülkeye, bir başka denize giderim" dedin

"bundan daha iyi bir başka şehir bulunur elbet

her çabam kaderin olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya

-bir ceset gibi- gömülü kalbim

aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede

yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam

kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün

boşuna bunca yıl tükettiğim bu ülkede"

yeni bir ülke bulamazsın, bir başka deniz bulamazsın

bu şehir arkandan gelecektir. sen aynı sokaklarda

dolaşacaksın gene. aynı mahallede kocayacaksın

aynı evlerde kır düşecek saçlarına

dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda. başka bir şey umma

ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte

öyle tükettin demektir bütün yeryüzünde de

geceyarısı ansızın duyarsan

eşsiz ezgilerle, naralarla

görünmeyen bir alayın geçtiğini

boş yere ağlama, talihin döndü

hiçbir iş başaramadın, her düşün boş çıktı diye

nicedir hazırmış gibi, bir yiğit gibi

veda et ona, o iskenderiye'ye

hele kendini aldatmaya kalkma, deme ki

bir düştü bu, belki yanlış duydum

böyle boş umutlara kapılacak kadar alçalma

nicedir hazırmış gibi, bir yiğit gibi

böyle bir şehre layık olan sana yaraşırcasına

kararlı adımlarla yaklaş pencereye

duygulanarak dinle; ama korkakların

yanıp yakılmalarıyla değil

son bir kez doya doya dinle o sesleri

o gizli alayın eşsiz çalgılarını

sonra veda et ona, yitirdiğin iskenderiye'ye

elden geldiğince

konstantinos kavafis

dilediğin gibi değilse yaşamın

hiç olmazsa çalış

elden geldiğince: kirletme onu

kalabalığında yeryüzünün

koşuşturmalarla, konuşmalarla

kirletme yanına alıp sürükleyerek

sunarak ilişkilerin

toplantıların

günlük bayağılığına

yaşamak yabancı, ağır bir yük oluncaya

bütün şiirleri

konstantinos kavafis

mutlu olup olmadığıma kafa yormam

ama tek bir şeyi keyifle düşünürüm her zaman

bir sürü sayıdan oluşan büyük toplamda

-o nefret ettiğim büyük toplamlarında-

sıralanan bunca birimden biri değilim

büyük toplama dahil edilmedim

ve bu mutluluk bana yeter

şan olsun hayatlarını thermopilesleri savunmaya adayanlara. görevlerini hiç aksatmadan, merhamet ve sevecenlikten ödün vermeden her hareketlerinde adil ve doğru olanlara. zenginseler cömert davranan, fakirseler de kendi çaplarında cömertlik gösteren, ellerinden geldiğince yardıma koşanlara. yalancılardan nefret etmemeyi başararak her zaman gerçeği söyleyenlere.

başlarına güller, ayaklarına yaseminler serpilerek

görkemli bir anıtkabire gözyaşlarıyla yatırılan

yaşlanmamış ölülerin güzel bedenlerine benzer

şehvetin hiçbir gecesini, hiçbir aydınlık sabahını

yaşamamış, gerçekleşemeden gelip geçen arzular

nereye çevirsem gözlerimi, nereye baksam

bunca yıldır yaşadığım, ziyan edip mahvettiğim

hayatımın kapkara yıkıntılarını görüyorum

gösterişten sakın ey ruhum

yenemiyorsan tutkularını, tereddütle

önlemler alarak takıl peşlerine

ve ne kadar öne çıkarsan o kadar dikkatli

o kadar kuşkulu davran

tensel hazzı gönlümce bulup yaşadığım saatlerin hatırası

hayatımın mutluluğu ve onurudur

hayatımın mutluluğu ve onurudur, sıradan aşkların

her türden doyumuna sırt çevirmiş olan benim

zincirlenmiş zamanlar zincirlenmiş sözcükler

mehmed uzun

bireyin dilini, dinini ve kimliğini yasaklamak ya da yok etmek için çalışmak bölücülüktür. sadece bölücülük değil bir insanlık suçudur da.

insanoğlunun saygın ve haysiyetli bir yaşam mücadelesi yok edilemez; insanoğlunun özgürlük ve eşitlik düşü ruhlardan silinip atılamaz.

tasallutçu otoriter ideolojinin yok etmek istediği diller, sözcükler, anlatılar, şehirler.. uygarlıkların kaynağı olmuş, insanlık için çok şey ifade etmiş, varlıklarıyla bize kim olduğumuzu öğretmiş, şaşmaz insani değerler ve erdemler konusunda hep rehberimiz olmuş, tecrübeleriyle ruhumuzu zenginleştirmiş, bugün neredeyse yok olmakla karşı karşıya bir kültür mirası. bölgemizdeki bu kültür mirasının cahil diktatörler, et kafalı palabıyık generaller ve ruhunda tüm insani değerleri katletmiş sivil siyasetçiler tarafından yok edilmek istenmesi ne kadar acı!

diller, sözcükler, anlatılar, uygarlıklar, dinler, şehirler, bir kültür mirasını oluşturan her şey, zalimin zulmüne karşı dayanıklı, paslı zincirlere karşı inatçı, zamanın gürültüsüne karşı sabırlıdır. ancak insanın unutkanlığına karşı son derece kırılgan, kayıtsızlığına karşı çaresiz, ölü uykusuna karşı tümüyle savunmasızdır.

doğruca en uçta, sınırda durana
acıyla köşe kapmaca oynamadan
tadını almak için dirilişin
ağzıma kum doldursam
ancak o zaman düşebilirim belki ardınıza
terk ettiniz siz benim hicranımı
sevgimden ayrı düştünüz
canlarım benim (nelly sachs)

thomas mann: özgürlük bireyin talebi, özlemidir; eşitlik ise toplumun. özgürlük ölümsüz bir düşüncedir, hiçbir zaman yaşlanmaz, zamanların özellikleriyle kaybolmaz. özgürlük ve insan onuru yenik düşmez. saygın, onurlu bir demokrasi ancak bireyin özgürlüğü ve toplumun eşitliğiyle kurulabilir. hem toplumsal hem de evrensel barış ancak özgürlük ve eşitlikle inşa edilebilir.

köprüler hem herkese aittirler hem de hiç kimseye; hem her şeyin ilgi merkezidirler hem de her şeyin ötesinde; hem öte tarafa ilişkin merak ve arzuyu diri tutarlar hem de onlara biçim verirler; hem tek tek yolcuların, hem de tek tek yolculardan oluşmuş tüm bir tarihin tanığıdırlar; hem buranın ve bunların hem de oranın ve onlarındırlar; bunu ona, bunları onlara, buraları oralara bağlarlar. dünyada belki de en zor iş kendi özgün karakteriyle böylesi bir köprü olmaktır. çünkü köprüden geçen herkes köprünün efendisi olmak, köprüye ilelebet kendi damgasını vurmak, beğenmediğini değiştirerek, köprüyü kendine göre biçimlendirmek ister. köprünün, köprü görevini yerine getirebilmesi ve yenilikleri kendi özgün karakterinin bir parçası haline getirebilmesi için çok sabırlı olması, zamana, zamanın türlü hırçın dalgalarına karşı direnmesi gerekli.

yeni ülkeler bulamayacaksın, başka denizler bulamayacaksın
bu şehir arkandan gelecektir
aynı sokaklarda dolaşacaksın, aynı mahallede yaşlanacaksın
aynı evlerde kır düşecek saçlarına
bu şehirdir gidip gideceğin yer (konstantin kavafis)

dayan, diren, sabırlı ol; günübirlik düşünme; zaman, sadece bir andan oluşmuyor, zamanı hiç bitmeyecek bir ayin gibi düşün ve yaşa; kine, nefrete, haset ve kıskançlıklara kulak verecek, onları kendine yaklaştıracak kadar küçülme; çile çekmeden insan ve insanlığı mutlu edebilecek hiçbir şeyin yaratılamayacağını unutma; acı ve hüzünden insanı mutlu edebilecek bir eser yaratmanın hünerini öğren, bu hünerin ustası ol; derin yalnızlığını, yaratacağın eserle, herkesin ortak olabileceği bir mutluluk haline getir. 

yasak, baskı, zor, asimilasyon ve benzeri anti-demokratik uygulamalar ancak yaygın bir korku ortamı yaratıldığında gerçekleşebiliyor. korku ortamında yaşayan insanlar da, koşulları nedeniyle, az ve öz konuşma ve anlatma sanatını öğreniyor. az ve öz anlatma sanatı, aynı zamanda, insanlık tarihinin bize bıraktığı en önemli miras; az ve öz söyleyen kalmış, laf kalabalığı yapan ve karışık söyleyen gitmiş. insanlığın ortak kültür mirasının temel özelliği tam da budur; insan için en gerekli, en zorunlu olan kalacak, gerisi atılacak.

yedi yaşındaydım ve bana ait o dünyayı seviyordum. ama ilkokula başladığım o ilk günün ilk saatinde, o dünyanın anlamsız, gereksiz, ilkel ve yasak olduğu, o dünyayı terk etmem gerektiği, hiçbir zaman unutamayacağım bir tokatla bana söylendi. iç anadolu'nun bir kasabasından gelmiş ve askerlik görevini öğretmen olarak yapan asık yüzlü bir öğretmen tarafından, şair ibrahim rafet isimli ilkokulun bahçesinde, tam sıraya girdiğimizde, benimle birlikte okula başlayan bir arkadaşımla doğal dilim kürtçe ile konuştuğum için, şiddetli bir tokatla ikaz edildim: "okulda kürtçe konuşmak yasak." türkçe söylenen "kürtçe konuşmak yasak" cümlesinin anlamını bile çok sonra öğrendim.

söz güzel, yalın ve insani olmalı.

"bir çocuğun temiz duygularıyla merhaba. merhaba; büyük acılarla ülkesinden uzak düşmeyi bile göze alarak yazan onurlu yazar merhaba! beni anlattığın için, insanlarımı anlattığın için sana ne kadar borçlu olduğumu seni okudukça anlıyor ve hüzünleniyorum. yaşam anlaşıldıkça acılaşır. acılar ise yaşamı anlamlılaştırıp olgunlaştırandır."

kürtlere, kürtçe'ye ve durumları kürtlerden de daha kötü olan mezopotamya'nın öteki kadim toplulukları asurilere, süryanilere, ermenilere, yahudilere, keldanilere, nasturilere, yezidilere, alevilere biçilmiş bir yaşam tarzı var. benim 7 yaşında yediğim tokata benzer biçimde tarihin tokadını yemiş bu topluluklar yok edilmeye mahkum edilmiş durumda. demokrasiden, insan haklarından, vicdan ve eşitlik duygusundan zerre kadar nasibini almamış ve "hak, hukuk, adalet tanımayan cahil ve kibirli askeri diktatörler, dini muhafazakarlığı en uç noktalara kadar götürmüş pervasız dini liderler ve sürekli uygarlıktan, mutlu gelecekten, adaletten söz eden, vatandaşlarına karşı duygusuz, her şeyi teknik, ekonomik gelişmeden ibaret gören pişkin sivil politikacıların yönettiği" bir bölgede tüm bu topluluklara söylenen şu: kaderine razı ol.

biz demokrasi geleneğinden uzak, anti demokratik, düşünce ve duygu fukarası, bireyin hak ve özgürlüklerinden söz bile etmeyen, vatandaşı itaat etmesi gereken bir "unsur" olarak gören, ilişkilerini güç erkine göre ayarlayan, ceberrut, yıkıcı ve yok edici bir anlayışın egemen olduğu bir zaman ve mekana aitiz. bölgemiz bir bütün olarak, bugün belki de dünyanın en tutucu bölgesi. bölgemiz dünyanın gidişatına karşı direniyor, gelişmemek, uygar ve demokratik bir refah toplumu yaratmamak için, eksiksiz, her türlü çabayı gösteriyor. bireyin hak ve özgürlüklerini esas alan yeni yüzyıldaki dünyamızda, çin ile birlikte, bölgemiz bugün akhilleus'un topuğu, eğer uygar dünyaya ait bir ok, mızrak, kılıç o topuğa ulaşırsa, dünyadaki demokratikleşme, uygarlaşma süreci muazzam bir ivme kazanacaktır.

thomas stearns eliot: hiçbir modernizm bir gelenek olmadan yaratılamaz. hiçbir yenilik köksüz değildir ve bir miras olmadan yeşermez.

özgürlük, ancak bir düş sahibi olduğunuz ve bunu canlı tutabildiğiniz oranda size yakındır. düş ölürse, istediğiniz kadar özgürlük sahillerine doğru yelken açın, hiçbir zaman oraya ulaşamayacaksınız. çünkü düş ölmüştür ve yelken açtığınız yerler sadece bir seraptır.

albert camus: umutsuzluğu adlandırmak, onu aşmaktır.

1923'lerden bu yana ciddi bir türkleştirme politikasının uygulandığı, kürtçenin eğitim, öğretim ve iletişim dili olarak yasaklandığı; kürt kimliğinin baskı altında tutulduğu, dili ve kimliğinden dolayı sayısız insanın tutuklanıp cezalandırıldığı; binlerce, onbinlerce şehir, kasaba, köy, dağ, ova, tepe isminin değiştirilerek türkçeleştirildiği; hatta kimi dönemler kürtlere "dağlı türkler" denildiği; bu yasaklara ilişkin anayasa ve öteki yasalarda sayısız maddenin bulunduğu biliniyor.

kürtçe, mezopotamya uygarlığının günümüzde hala yaşayan zengin dillerinden biridir. kürt dilinin zengin bir yazılı, klasik edebiyatı olmuştur. sözlü edebiyatı hala çok canlı ve zengindir. çeşitleri bol canlı bir müzik yaşamı, her türde eser veren bir modern edebiyatı vardır. kürtlerin çok eski bir tarihleri, hepimize ait insani bir zenginlik olan bir kültür mirasları vardır.

yolculuk/kimliksiz değişim

şükrü erbaş

oktay rifat'ın ölüm haberi

başbakanın aynı sözcükleri kullandığı

günlük demecinden çok sonra verildi

oktay rifat her gün ölecekmiş gibi

"eğer şiir bağışlanma değilse

o zaman hiçbir yerden medet ummamalı"

(konstantin kavafis)

unutmak kolaydır suçlamak kolaydır

aslolan beslenip bir gül fidanı gibi

yaşamın yapraklarıyla geçmişin toprağından

bir gün bile yitirmeden bulutlar içinde

güneşin yolunu

geleceğe güller sunmaktır

ey bu dünyanın görmüş geçirmiş insanları

bilirseniz siz bilirsiniz, duyarak yaşadıysanız

ne vardı dilinin ucunda o kızın

nerelerden alırdı ki suyunu dudaklarındaki ırmak

aynı ustalıkla akıtarak bir sözle bir öpüşü

sarmal köprülerinden düşler gerçeğin

en büyük acılara bile katlanma gücü verirdi

insan ki anılardan bir buluttur

hayatın sonsuzluğa akıp giden göğünde

savruldukça çoğalır çözüldükçe birikir

düşmeden son damlası toprağın rahmine

kimbilir kaç mevsim görür

kaç rüzgar geçirir

sabah yüzündür, akşam yüzünü dönüşün

gece, bıraktığın boşluktur ardında

ve şiir

o ince hilaldir lacivert yalnızlıklarda

sarınıp süzgün ışığına

katlanmanın türküsünü söylediğim

seni koruyacağım sana bile sezdirmeden

gökyüzü gibi uzaktan ve beklentisiz

gereceğim yüreğimi üzerine

-sevmek biraz da bu değil midir-

ıslatmasa da sesini bir daha

bir isyan türküsü gibi sürdüreceğim yağmurunu

düşlere ömürler veren o duygu bulutunun

ilk akşamdan alnına düşen o erkenci bulut

o kırık çizgi, sularda susan ışık, eksilen rüzgar dallarda

gölgelerin perde perde pişmanlığı getirmesi

günün gönlünce geçmediğindendir

"sevdiğine yanıt vermedikten sonra

başka kime yanıt verir yeryüzünde insan?"

ağır bir demdir şimdi yaşamak yalnızlıklar katında

ağulu, sınırsız ve düşlerden damıtılmış

uğuldar durur derin rüzgarlar içinde savrularak

yollarda, çatılarda ve yaprak uçlarında

-ne olur yanımda katılsan gecenin şarkısına

gitmeden yüreğinin ve sesinin mavi minesi-

akışsız ırmağa benzer kadının gülmeyeni

köpüksüz denize uçuşsuz turnaya

işveyi, nazı, bir incecik sözü

bir içten hareketle demeyi bilmeyeni

ki eksiktir güzelliği

"hoşlanmadığınız şeyler iyiliğinize

sevdiğiniz şeyler kötülüğünüzedir"

oğulları büyük adam olacak, kızları hanım

kendileri bir gün elbet, bir gün elbet allah kerim

öndekini izliyor arka tekerlek

katlanmak makamından bir ağır şarkıyı

yıllar yılı için için söyleyerek

geçiyorlar bir eski ömrün kalıplarından

kirpikleri düğümlü, bedenleri kırık

resmi demeçler, tükenmiş çareler içinde

yaşıyorlar

başkalarının kendilerine biçtiği hayatı

çok seyrek

konstantinos kavafis

yaşlı bir adam. yıpranmış, kamburu çıkmış

yıllar sakatlamış onu, savruk yıllar

ağır adımlarla geçiyor dar bir sokağı

ama evine girince saklamak için

yaşını, sarsaklığını, düşünüyor yine de

bitmemiş gençlik payını düşünüyor derin derin

şimdi gençler okuyor şiirlerini

canlı gözlerden onun tutkusu geçiyor

sesleri, işlek beyinleri

biçimli, sert gövdeleri çalkalanıyor

onun anlatışıyla güzelliği