sevda içinde

gülten akın

onu ayırmışlar. çevresini kuşatmışlar. duvarlar duvarlar, tel örgüler, demirler, kilitler içine almışlar. en uzak duvarla arasında üç adım var mı? o penceresiz duvarları o beton avluları o dar koridorları, demirleri bir gün aşacak. bundan kuşkusu yok. yıllar mı geçmiş, dayanır.

bir şeye hiç dayanamıyor. sevdasız yaşamaya. aç, susuz, uykusuz nelersiz olabiliyor. bunu kanıtladı. sevdasız olamıyor. kendi kişiliği içinde çözemediği bir o var. sevdanın öte ucu canlı değilse, biliyor, bu uç da çürür dağılır. o ucu da diri tutabilmeli.

sevda ona verildi. dışardan. günün birinde. bu kendisine verilen en değerli, daha doğrusu en yaşamsal armağan. şimdi geri alınmak mı isteniyor. gerilere çekilmek, soğutulmak mı isteniyor? o hiçbirine razı değil. sürmeli sevda. can pahasına da olsa.

sezgileriyle, yaklaşan yıkımı görüyor. dokunamadığının, doğrudan ulaşamadığının sönmekte olduğunu görüyor. kimseler yardım edemez. bir kendi. nasıl engellemeli bastıran sel sularını. nasıl engellemeli ki silip süpürmesin o en değerli olanı. sevdaysa solmak için bahaneler arıyor. biriktirilmiş sevgileri istiyor ondan bir bir. bir yakına, bir dosta, bir kardeşe, bir arkadaşa duyulanı. o katlanır çaresiz. sevgilerinden geçiyor. onları yok sayıyor. önce azar azar sonra hepsini. özenle siliyor anayı babayı. özenle siliyor dostları. yoksadıklarıyla besliyor sevdayı. sevdaysa giderek, dev gibi aynı, daha çok baş istiyor. bir kendi kalmalıymış.

o hepsine razı. tek bir ilgi bırakmadan hepsini kurban ediyor. oyun gizli oynanmıyor. oynanamaz. yakınların, dostların acılarından kopan sesleri de alıp iletiyor sevdaya. sevda utku çığlıkları atıyor.

kimseleri görmek istemiyor. kimseleri görmüyor. kimselere yazmıyor. ve onların kendisine yazmalarını yasaklıyor. yalnızdır işte. korunmasız, savunmasız. sevdayla karşı karşıya, iç içe. sevda, o çekildiği yerde, arada bir yalnızca yakınmak ve istemek için uzanarak, umutsuzluk sinyalleri salıvererek duruyor. dursun. yeter ki yitmesin.

bir gün, sunacak başka bir ilgi, başka bir can kalmayınca, kendi canını sunuyor. can; yemiyor, içmiyor, uyumuyor. tütünle dağlanarak. ince, ipince.

sevdanın umutsuzluk sinyalleri salıvermediği günler de oldu. bir selamdan bir haberden yüzünü gösterdiği günler. o bağı yakaladığında bırakmıyor, ardından koşuyor uzun süre. çiçekler serpiyor geçeceğini umduğu yollara. oyunun bu yüzü, umuda dönük yüzü işte, yeniden diriltiyor onu. öle dirile geldi şimdilere. daha gider.

şiir

gülten akın: ozan, bir döneminde hayata, ötekinde tarihe, bir başkasında bilime yönelmez. şiir yazmaya başlamadan çok önce, az ya da çok bir birikme, bilgilenme söz konusudur. bilgi gelir, bir bireşim yeni bilgilerle başka bireşimlere ulaşır. ve sürekli bir seçme. sürekli bir değişim ve nitel sıçrama. şiiriniz bu oluşumu izleyebiliyorsa, o da evrilip değişip geleceğe aktarılarak birikiyorsa ozanlığınız diridir. değilse, yoz bir kalıbı sürükleyip götürüyorsunuz demektir. insanın kendi ölüsünü sürükleyip götürmesi kadar saçmadır bu.

orhan veli: teşbih, eşyayı olduğundan başka türlü görmek zorudur. yazının peyda olduğu günden beri yüz binlerce şair gelmiş, her biri binlerce teşbih yapmış. hayran olduğumuz insanlar bunlara birkaç tane daha ilave etmekle acaba edebiyatımıza ne kazandıracaklar? teşbih, istiare, mübalağa ve bunların bir araya gelmesinden meydana çıkacak bir hayal zenginliği, ümit ederim ki tarihin aç gözünü doyurmuştur.

nazım hikmet: ben şiirde realiteyi bütün mürekkepliği, mazi, hal, istikbal unsurlarıyla ve hareket halinde veren bir realizme ulaşmak istiyorum. fakat hala ulaşamadım. birçok yazımın realizmi tek taraflıdır. bundan dolayı da çok defa fazla haykıran bir "propaganda" edası taşıyorlar. bu hatamı anladım. yeni verimlerimde bu hataya bir daha düşmeyeceğim. cihanı görüş, anlayış bakımından değil, bu cihanı görüş ve anlayışın sanattaki tezahürü bakımından telakkilerim bir hayli değişti.

dizeler

"serçe havalanmış da

hâlâ sallanmakta

eriğin dalı"

(emin şir)

"gönüldendir şikayet kimseden feryadımız yoktur."

(nev'i)

"sarışınlık getirir gözlerin akşamlarıma"

(cenap şahabettin)

"bir roman kadar uzun bu tümce

-sonra işte yaşlandım"

(gülten akın)

"insanı ülkeden koparabilirsiniz

ama insanın yüreğinden ülkeyi

sökemezsiniz."

(john dos passos)

"bağ-ı dehrin hem hazanın hem baharın görmüşüz

biz neşatın da gamın da ruzigarın görmüşüz"

(nabi)

"şeb-i yeldayı muvakkitle müneccim ne bilir

müptela-yı gama sor kim geceler kaç saat"

(sabit)

"bir insanı sürgüne gönderdin. tamam. ya sonra?

bir ağacı köklerinden ayırabilirsiniz. ama gündüzü

gökyüzünden koparamazsınız. yarın güneş doğacak."

(victor hugo)

"gül yanlış kokarsa

tuz yakaya takılır."

(orhan alkaya)

"başlarken yalnızsın, bitirdiğinde daha da yalnız."

(hasan ali toptaş)

"insanın boyundan uzunsa gölge

orada güneş batıyor demektir."

(konfüçyüs)

siyah-beyaz

gülten akın

beni dünyadan ötelere götürdün

kollarımı bağladın dur dedin

tuz kokan geceler dur dedi

durdum bekliyorum, gelme

ay aydınlık gece kara

gözlerimin ardında karanlık ölesiye

canlı ve cansız ne varsa sımsıkı

bu saat daha yakın daha el ele

şimdi yalnızlığımdan utanıyorum

durdum bekliyorum, gelme

bunu ta başından biliyordum

bir gün buralarda sonuncu kalışım olacaktı

ellerinin bir anlık şeklini tutacağım

bozkırdan günün son treni geçecek

ben her şeye ardından bakacağım

bunu ta başından biliyorum

durdum bekliyorum, gelme

artık ne sen konuşmalısın ne başkası

yaşamak adına geçtik bütün değerleri

beyazın en orta yerinde duydu yürek

bu rüzgar tutmaz insanı uzun boylu

bu rüzgar serseri

şimdi kavramların ve cümle rüzgarların dışında

durdum bekliyorum, gelme

gece yarısından sonra

gülten akın

gökyüzünde bir top bulut avare

bulutlar içinde yüzün mahzun

günlerce sebepsiz içlenir, sonra

ne sevdiğin akşamüstleri ne yağmur

unutursun

bütün çocuklar sustu, şarkılar sustu

aklın alabildiği beyazlıkta

-kimse farkında değil yalnız ben

bir deli poyraza tutulacak

erişilmez şeyler üstüne bunca rüya

arsız otlar gibi büyür gider

geceyarısından sonra yalnızlık

çaresizliğine acırım ellerimin

ellerimi affedemem bir türlü

sen beni affedecek misin

ben içten içe savrulan harman

ben artık yaşamayacak olan

bırakıp gitmek gerek duyuyorum

ne varsa aşk gibi dostluk gibi

sonsuz sıcaklığına alışılan

gökyüzünde bir top bulut avare

bulutlar içinde ellerin yüzün

ıslak yollarda bir ekim sonu

içlenir sebepsiz içlenir

eski yağmurları düşünür müsün

toplu şiirler

gülten akın

benim acım acıların beyidir

canıma bir doru kısrakla gelir

öfkeyi sabırda eritir

umut yer

suyunu gözümden içer bir zaman

dağlar of dağlar

arsız otlar gibi büyür gider

geceyarısından sonra yalnızlık

çaresizliğine acırım ellerimin

ellerimi affedemem bir türlü

sen beni affedecek misin

bu bizim bir yanımız yoktan umut

gülünçlüğüne gülünç ama bizimdir

işimiz dünyayı biraz kendimizde

biraz sürdürmek dışımızda sadece

yoksa sonu başından bellidir

her şey olgunlaşır

çürüyüp dökülür zincir

en güzeli, yol yürüyüş öğretir

dostum, eskimeyen arkadaşım

"yönetim ya ilim ile olur ya zulüm ile

bende ilim olmadığından zulüm ile yönettim"

kaçıp sevgilerin korkunç tuzaklarından

kaçıp ana olmaklardan eş olmaklardan

kentlerdeki yadırgı pabuçlu yalnızlığa

dağlardaki kırmızı ışığa varıldı

ey karanlık, tartın nece bozuk olsa

bunca yükü çekemezsin

sunduğu en değerli, yaşamın bana

çoban köpeğinin dikenli tasması bir kolye

kimi kumsaldayım ölü bir deniz kabuğu

kimi kıyı tutmayan deniz oluyorum

onardım kendimi geri çekilmelerle

yaşamı da seni de seviyorum

yaşamın özünden derlememişsek

sözcükleri söze çeviren balı

dala bakmak suyun izini sürmek değilse

dünya düş, yalandır ömrümüz 

görmezler içte buncasını

benim kollarımda tek zincir

hey dünya ne verdin onlara

benden eksilttiğin nedir

her denize kıyı olabilir misin

alaca havada açan çiçeğim

sürsün, seni buralara taşıyan yel

bir, ölüm olmasın, mutluyum

varken soluğum, gözlerim

bende bir gülten kaldı

hangi bağa diksem yabancı

sana büyük caddelerin birinde rastlasam

elimi uzatsam tutsam götürsem

gözlerine baksam gözlerine konuşmasak

anlasan

yağmur yağar akasyalar ıslanır

bulutlar uçuşur geceleyin

ben yağmura deli buluta deli

bir büyük oyun yaşamak dediğin

beni ya sevmeli ya öldürmeli

yitirmeli büyük yolların birinde ne varsa

böcekler gibi başlamalı yeniden

bu allahsız bu yağmur işlemez karanlıkta

yan garipliğine yürek yan

gitti giden

bütün kusurları sana yükledik ey zaman

bir de mekandan münezzeh olana

ay doğuyor, soğumuş bakır rengiyle

ürküterek vadilerin tarazlanmış sisini

yeni doğmuş kuzuların sesini

bastıran ağıl yanıyor

yanıyor çitler, yolaklar, kayalar

yanıyor som gümüşten

soğumuş ışıltılarla

ay doğuyor

tepelerde gündüzün kaybolan

konakları yeniden kurarak

koca osmanlı mülkünde

biri ötekinin cürmüne

kefil kılınan ahali

kendine işlenen büyük cürmü tanıyınca

birleşti

birleşti kıyam etti

bu

osmanlı mülkünde en uzun kıyametti

onmadı bir daha

et kokunca tuz gerek

ama tuz da koktu

şiiri dağıldı evlerimizin

yavru kedi kuyruğuyla oyunda

gelmeyecek bir mehdiyi

özlemle bekliyor kalabalıklar

yıkılmış kentleri alıp veriyorlar

bir kez daha yıkılıyor bağdat, basra

nasıl sarılırdı hatırlarız bir gün

çile bizim ellerimizde

sonra dönüp dönüp gelinen

sıla oldu kavga

barış uzaklaştı tarih

kirli çakalların dolaştığı

tekinsiz bir orman

leke

gülten akın

çağın en karmaşık yerinde durduk

biri bizi yazsın, kendimiz değilse

kim yazacak

sustukça köreldi

kaba günü yonttuğumuz ince bıçak

nerde onlar, her kımıldayışta

çakan tansık, ışıldatan büyü

bir gün daha görülmedi

bir gün daha geçti otları soldurarak

öğrendik de körmüş, sanki yokmuş

ne yol ne bir geçip giden

ne kaydını tutan geçip gidenin

dediler ki

onları kilitle, anahtarı eski yerine bırak

oysa

utanılacak bir şeymiş, öyle diyor camus

tek başına mutlu olmak

sesler ve öteki sesler, nerde dünyanın sesleri

leke dokuya işledi

susarak susarak

toplu oyunlar

gülten akın

aklın olduğu yerde zayıflık barınmaz.

görmezler içte buncasını

benim kollarımda tek zincir

hey dünya ne verdin onlara

benden eksilttiğin nedir

alaca havada açan çiçeğim

sürsün, seni buralara taşıyan yel

bir, ölüm olmasın, mutluyum

varken soluğum, gözlerim

insan dost görüldüğü sürece sevilir. dostluklarsa, uzun sürmez.

dünyada ne kadar insan varsa, o kadar da zincir var. böylesi değil de öteki. içten içe taşır hepsi. daha ağır, daha sıkıntılı. kim söz açar bundan, kim yakınır? alışılagelmiştir.

dünyada her şeyin tek anlamı vardır. o anlamı ona biz veririz.

dizeler

gece, yalnızlığımıza çekilen gökperdeyse

şiir, içindeki aydınlığımızdır

(şükrü erbaş)

ben hep sözcüklerle baktım dünyaya

yaralandım sözcüklerle

alıştım sözcüklerin devriyesi olmaya

(metin altıok)

uyuyamayacaksın

memleketin hali

seni seslerle uyandıracak

oturup yazacaksın

çünkü sen artık o sen değilsin

uyuyamayacaksın

düzelmeden memleketin hali

düzelmeden dünyanın hali

(melih cevdet anday)

gezgin büyülüdür fethedilmemişin gizemiyle

savaşçının kargısı sonunda uzlaşır ölümle

sense bedenin ve ruhun acısına adandın ey sürgün

anıtın yok ama ülken her yer

(ahmet oktay)

ah, kimselerin vakti yok

durup ince şeyleri anlamaya

(gülten akın)

hayatın bekleme odasında bir kadın

birbirine benzeyen ölümler biriktirir

çan susar, bir kuş uçar sesinden

camlara kendini yazar bir şair

(ayten mutlu)

bunalıyoruz çocuk bunalıyoruz

biçim veremediğimiz şeylerin

biçimini alıyoruz

(şükrü erbaş)

ayrılık bilmem ne zaman gelir

sen bir okul defteri getir bana

çünkü sadece yazmak tesellidir

çektiğiniz acıya bu dünyada

(ahmet oktay)

denizin uzaklardan getirdiği

yabancı, anlamsız bir şeyim

(melih cevdet anday)

aşkın kuramı olmaz

yalnız eylemi vardır

(ferit edgü)

sağ olasın amerikan sigarası

sağ olasın ara kültür

ezik heves, görgüsüz para, özenti ve şımarıklık

kimliksiz, adressiz, mihrapsız halk

(şükrü erbaş)

dolaşıyorum ne zamandır

kalbimde bir gül kesiği

(ahmet oktay)

bulutlardan başka bir şeyin hareket etmediği

bu esmer, bu yılgın, bu sağır düzlükte

silinir her gün biraz daha yaşamla ölüm arasındaki çizgi

(şükrü erbaş)

aşkın kışlası yataktır

aşk her zaman çırılçıplaktır

(ferit edgü)

deli kızın türküsü

gülten akın

sana büyük caddelerin birinde rastlasam

elimi uzatsam tutsam götürsem

gözlerine baksam gözlerine konuşmasak

anlasan

elimi uzatsam tutamasam

olanca sevgimi yalnızlığımı

düşünsem hayır düşünmesem

senin hiç haberin olmasa

senin hiç haberin olmaz ki

başlar biter kendi kendine o türkü

yağmur yağar akasyalar ıslanır

bulutlar uçuşur geceleyin

ben yağmura deli buluta deli

bir büyük oyun yaşamak dediğin

beni ya sevmeli ya öldürmeli

yitirmeli büyük yolların birinde ne varsa

böcekler gibi başlamalı yeniden

bu allahsız bu yağmur işlemez karanlıkta

yan garipliğine yürek yan

gitti giden

sığda

gülten akın

sokağı beğendin mi bir bakıp pencereden

çıkıp gitmek olmalı özelliğim bu benim

senin durman, küçük sevinçleri yaşadığımızın

ey yağmur, ey sevdiğim

durgunsa kahvelerin masalarında hava

kuşsuz kalmışsa ağzım gözlerim gülmemekten

dostumdan, gökyüzüne sürmeye kuş isterim

uzaktan en uygun ballı yemişleriyle

tutup ötmeye ceylan, barınmaya kulübe

küçük şeyler ormanına bir güven bir güven

böyle yanılma hiç görmedim

ürküt kara martılarını kıyımızın

yankılan, mutlu kayığımı sığdan kurtar

ey ses, ey yakın geçmişe ağzımla verdiğim

42 gün

gülten akın

zalimin gecesi mazlumun gecesiyle birdir

ve daha uzundur zulme karar verenin gecesi

çünkü acıların, çığlıkların, kargışların sesi

iğne deliğinden geçeğen olur

dokuna dokuna kıyıcıya cellada

varır, sebebin kapısında durur

ben değil sofraya ölüm oturdu

peynir yedi beni, zeytin yedi beni

ekmeğe uzandım, ellerim düştü

elmadan gözlerim yandı, kör kaldım

su değil su değil sel aldı beni

ben değil sofraya ölüm oturdu

gülerken yüzün

dem çeken ir güvercinin sesini

için için büyüyen çimenleri

baharda lunaparkı bayram yerini

ve alışkanlıklar dışında her şeyi

benim de kollarım bağlı senin kelepçenle

sağ elim tutmuyor tutmuyor

yitirdim büyümü, şiirlerim uçtu

solum yetmiyor

kardeş benim ölüp ölüp dirildiğimi

şimdi dıştala sen umursama

bugün benim başımdaki ağrı

yarın senin de başında

yırttı yüzlerce dizesini

çekti duyulan şiirlerinden adını

sildi şiire dönüşen sözleri

yüreğinden

kendi bedenine tutkunlar ey

kendi aydınlığını sevenler ey

yorgan gibi bürünüp geceyi

kendi sıcağında uyuyanlar

bu nedir bu nedir, bir gencecik ozan

yazdı ama size değsin istemedi

sizi değmez gördüğündendir

reddetti güzelim şiirlerini

sizi reddetti

"görüldü" kimi özlediğimiz

neyi sevdiğimiz, istediğimiz "görüldü"

öfkeliysek hangi dağlara vurup

kederliysek hangi suları izlediğimiz

"görüldü"

selamımız ve dikenlerimiz

içimizde, derinde

derin denizlerin yaslı göllerin dibinde

bir umumuz vardır sileriz

parlatırız gece gece

damgasız işaretsiz

aynı dille konuşuyor

aynı dili konuşmuyoruz

küllü közler gibi için için yandığımız

usulca yandığımız

kime sitemdir

bağrımızda yıkılası dünyaya

yetecek ateşi beslediğimizi

kim bilir kim bilebilir

çatılmış darağaçları

gelip durmuş kapımıza ölüm

ses ver sesimize bir ufacık ses

susarsan

ya ölüsün ya ölümle bir

celaliler destanı

gülten akın

bütün kusurları sana yükledik ey zaman

bir de mekandan münezzeh olana

ay doğuyor, soğumuş bakır rengiyle

ürküterek vadilerin tarazlanmış sisini

yeni doğmuş kuzuların sesini

bastıran ağıl yanıyor

yanıyor çitler, yolaklar, kayalar

yanıyor som gümüşten

soğumuş ışıltılarla

ay doğuyor

tepelerde gündüzün kaybolan

konakları yeniden kurarak

koca osmanlı mülkünde

biri ötekinin cürmüne

kefil kılınan ahali

kendine işlenen büyük cürmü tanıyınca

birleşti

birleşti kıyam etti

bu

osmanlı mülkünde en uzun kıyametti

onmadı bir daha

et kokunca tuz gerek

ama tuz da koktu

şiiri dağıldı evlerimizin

yavru kedi kuyruğuyla oyunda

gelmeyecek bir mehdiyi

özlemle bekliyor kalabalıklar

yıkılmış kentleri alıp veriyorlar

bir kez daha yıkılıyor bağdat, basra

nasıl sarılırdı hatırlarız bir gün

çile bizim ellerimizde

sonra dönüp dönüp gelinen

sıla oldu kavga

barış uzaklaştı tarih

kirli çakalların dolaştığı

tekinsiz bir orman

deli kızın türküsü

gülten akın

bende bir gülten kaldı

hangi bağa diksem yabancı

sana büyük caddelerin birinde rastlasam

elimi uzatsam tutsam götürsem

gözlerine baksam gözlerine konuşmasak

anlasan

yağmur yağar akasyalar ıslanır

bulutlar uçuşur geceleyin

ben yağmura deli buluta deli

bir büyük oyun yaşamak dediğin

beni ya sevmeli ya öldürmeli

yitirmeli büyük yolların birinde ne varsa

böcekler gibi başlamalı yeniden

bu allahsız bu yağmur işlemez karanlıkta

yan garipliğine yürek yan

gitti giden

kesik

gülten akın

yaşamanın kesik bir yerinde

sevgiler yüzleri düşündürürdü

gide gide incelen, kaybolan

uçucu anlamlar kalırdı ağırlıksız

kırılıp dökülen bir şeylerden

şimdi hiçbir şey değiliz doğru mu

bizim için kimse kimsenin bir şeyi değil

ilgiler gündelik giysiler gibi eski inceliksiz

isa'dan bu yana giydiği herkesin

yaşamanın kesik bir yerinde uzun uzun

deli bir adam savruk bir kız

bir duruma bağlarlardı kendilerini

var bilinen sürüp gidecek sanılan

güz geldi mi üst üste üç güz gelirdi

her gün başka olmaktan yüzlerce olurdu

her kuş yüzlerce olurdu anlatılmaz güzel

ufalır ellerimiz tutula tutula

biz şimdi güzleri ayrı ayrı

kuşları güzelsiz yüzlercesiz

bir bakıma öldük açıkçası bu

bir başka bakıma nedensiz evetsiz

unutmaya yaşıyoruz günleri doğru mu

zalim

gülten akın

zalimin gecesi mazlumun gecesiyle birdir

ve daha uzundur zulme karar verenin gecesi

çünkü acıların, çığlıkların, kargışların sesi

iğne deliğinden geçeğen olur

dokuna dokuna kıyıcıya cellada

varır, sebebin kapısında durur

şair sözü

mehmet can doğan

philippe aries: her insan kendi ölümünün aynasında, kendi bireyselliğinin sırrını keşfedecektir.

attila ilhan: garip şiiri inönü diktasının, ikinci yeni menderes diktasının şiiridir.

abdülhak hamit tarhan: en güzel, en büyük, en doğru şiir, müthiş bir hakikatin baskısı altında hiçbir şey söyleyememektir.

ahmet hamdi tanpınar: insan kendini tenkit etmeye başlayınca, sonu gelmez.

a. alvarez: intihar bir tutkudur ve ancak bu tutkuya üstün gelindiğinde gerçekleşir. sadece bir tarafın üstün geldiği ve yarı kazanılan bu son zaferi bürokrasi ve görgü kurallarından dolayı kötü bir kazaya dönüştürmek, varolan yanılgılara son bir yanılgı daha eklemektir.

turgut uyar: herkes ne zaman ölür; elbet gülünün solduğu akşam.

albert camus: uyumsuzluk, kabul edildiği andan sonra bir tutkudur, tutkuların en keskinidir. uyumsuz, her şeyden önce bir kopuştur. uyumsuzun bilincine varmış insan, ayrılmamasıya bağlanmıştır ona. umutsuz ve umutsuzluğunun bilincine varmış bir insan, geleceğin değildir artık.

orhan veli: şiir, bütün hususiyetleri edasında bulunan bir söz sanatıdır.

cahit zarifoğlu: şiirin ayağı yere basmalı diyorum, şimdilerde. şairlere, yeni yeni şiire koyulanlara anlaşılır olmalarını salık veririm. şiirin sırrını aynı zamanda anlaşılır olmanın içinde yakalamaya çalışsınlar. keşke ben de en başta bunu yapabilseydim. okuyucum yüzlerce katlanırdı. bir yunus emre olmak isterdim. herkes anlar onun şiirini.

ülkü tamer: hiç bilmeseydim testileri, yatakları, develeri; çekip giderdim gelmemeye.

hz. isa: kılıcı çeken kılıçla öldürülür.

gülten akın: kişi, en çok suçlarını ve günahlarını unutur, unutmaya çalışır; ama en çok da onları hatırlar.

"öfkeden ve özlemden ağladı zerdüşt, acı acı" diye bitirir nietzsche "gezgin" başlıklı buyurusunu. onu acı acı ağlatan -söyleten de tabi- dostları hakkındaki düşünceleri için kendine duyduğu "öfke" ve onlardan gönüllü ayrıldığı halde onlara duyduğu "özlem"dir. "yazgım" diye kabullenir bu ayrılmayı nietzsche; ama, unutulmamalı, bunu yazgı haline getiren de kendisidir, bir üst-insan oluşudur. bir kendilik hali, kendi olma sorunu ayırır onu; değilse kimse sürmemiştir, kovmamıştır.

gaston bachelard: bir şair başka bir şairden sempati ile söz etti mi, söyledikleri iki kere doğru olur.

metin altıok: şiirin saati kavrama değil imgeye ayarlıdır.

jose ortega y gasset: sürekli bir göç durumu içinde olmak, sevgi içinde olmak demektir.

şiir, insanın dilde varlık bulmuş halidir. şiirde kurulan bütün bağdaştırmalar, tercih edilen ekler, sözcüklerin bir araya getirilişinde dikkat edilen yerleştirme biçimi, insanın dil içinde yeni bir varlık kurma çabasıdır. bir şiirde, bu çabanın bütün anlam alanlarını bir kişinin yakalaması mümkün olmayabilir; ama yine de söylenenlerle, bırakılan boşluklarla şiirin çevrimindeki varlık kazanan bilinç yakalanabilir.