gece

lale müldür

gece
yitik adalar boyunca uzanıyor karanlık deniz

bir martı yitirilmiş bir şeyi umarsızca belli belirsiz

ışık kulelerine yaklaşıp kaçan kanatlı hayvanlar gecede

kahkahalarla sarsılan bir ses. adacıklardayız hepimiz

gözetleme kulelerinde. bir yağmur kuşu, seyrek, siyahçıl, tedirgin

karanlığın içinden geçen bir tren, tek boynuzlu bir at içinde

öylesine geçip gitti işte gizem bize değmeden

bir ara-zamanda duyar gibi olduk bir şeyleri

dökülen inci seslerini belki de

yitikgillerden bir şey, ele geçirilen ve hemen kaybolan

bir öte-zaman sesi aralık bir kapıdan

yanıp sönen bir şey iç denizlerimizde

göksel bir şey sıyırıp geçen bizi

ondan kalan incinmiş kanatlarla uçmaya çalışıyoruz şimdi

mitos, dağıl, toz

lale müldür

depremler

şeylerin alanında ne ise

kelimeler

şiir alanında artık o

şairler artık hep mitos, dağıl, toz

ve insanlar

senin kemiklerinden

hep aşk tılsımları yaptılar

şair

insanların gözünde ne ise

insanlar

şairin gözünde artık o

şairler artık hep mitos, dağıl, toz

tanıdın sen dokunuşların

kelimelere dönüştüğü yeri

pembe küfünden acıların

tanıdığın yüreğini

sen istemesen de seni kullandılar

duygusallıkta belirleyip farkını

kişisel bir hüzne soyutladılar

bak ölüm perendesi atmakta artık onlar

artık silkin sen pörsümüş derinden

ıslak cevizler gibi yenile kendini

buzlu sularından tanı asıl yüreğini

yok et, yok et kendini

ki şiir bir kez daha doğsun külünden

ve insanlar

senin kemiklerinden

söz ve suskunun en üst bireşimini yaratsınlar

diva

lale müldür

yaşayan herkes isis'in kanından bir damladır

sen nasıl değiştiriyorsun sonra böyle

kalbimi çaldığını söylüyorsun

peki ben neyim, neyin oluyorum senin

dokunma bana, kalbimin irislerini anla

damlara atılan irisler kötü güçlerden koruduğu için

ben bir ikon değilim, daha yumuşak davran bana

ben hak etmiyorum aslında yaşamayı

suçluyum ben, underground'um

uyuşmaz kanım sizlerle

siz de beni her incitecek şeyi arayıp buluyorsunuz

nedir öldürmek mi istiyorsun

ben çoktan öldüm oysa

beni aynada görseniz anlarsınız bunu

ben paris'te yıllar önce öldüm

sabıkam var intihardan

iris getirmeyin bana, aldatıcı yüzlerinizi de

paylaşacak bir çorba ve sahici yüzünüzü getirin

bir hançer getirin kınından yeni çıkmış

marienbad'da değiliz

bana tam kendinizi getirin ve benim kim olduğumu unutun

ben iris'in kanından bir damlayım

iris gibi ben de soğuk yerlere uzanıp donup kalacağım

işte o zaman soğuk bir tül çarpacak sizi

ve götürecek sizi uzak anılara

ben sizi çok iyi anlıyorum

siz ne diye anlamıyorsunuz beni

ellerimde çok kan var diye mi

ama o kanlar isis'in kanları

anlıyor musunuz

söyleyin gerçekten anlıyor musunuz

alın size kanlarla örülmüş bir iris

y faktörü

lale müldür

o bana suda bir şey aramakta

yardım etti. yaşamımdaki

saklanmış şey bulundu

bir inci kolye dizdim

kadın olmanın anlamını düşündüm

onun için elinde çam dalı

tutan bir gelin olmak isterdim

yok aşk değil, uyuşmak, anlaşmak

bütün o boktan şeyler değil

yok yok aşk değil, aşk hiç değil

onun bir sözcüğüyle yaşamımda

yer alan her şeyi çöpe atmak isterdim

gelgelelim aşk değil bu, aşk hiç değil

bir şey arayan bir kadının aradığı şeyle

karşılaştığında kendine iskambillerden

kurduğu bir hayatın yıkılması gibi

bir şey bu. doppler etkisi

ona yaklaşarak yok oldum

yaşamımdaki y-faktörü yok oldu

yok aşk değil bu, aşk hiç değil

beta ışınına dönüşmek belki

ama aşk değil

hep böyle kaybederek mi

galip oluyor o

hep böyle umarsızca

kendini silerek

hiçbir şey beklemediği için mi

benden, her şeyimi vermek

istiyorum ona

yoksa benden daha çok

üzülmesi mi eski yaralarıma

ama kaldı mı böyle kişiler şimdi

ben mi yapıyorum kafamda yanılsama

tende kalan bir parıltı belki

aradığım şeyi bulduğumda

karşıma çıkan eter

hep o aradığım gizemli pürlük

tadzio

nasıl tanımam onu karşıma

çıkarıldığında

nasıl asetonlamam beynimi

nasıl çam yeşili bir eter ve etera

gözlerini hep ayak uçlarına

dikip durduğunda

belki tadzio da değil o

belki başka bir şey

gizli tutulması gereken bir şey

ama nasıl nasıl tanımam onu

karşıma çıkarıldığında

enerjiye bağlanınca

rastlantılar derin bir anlam

kazanıyor: esrarengiz peru

yazmalarının 9 sezgisinden

ikincisi söylüyor bunu

gözlerimi kapadığımda

nasıl bir sitar ve eter ve etera

yok yok aşk değil bu, aşk hiç değil

saf olana duyulan çılgın bir tutku bu

kuğu sürülerine duyduğum özlem

yüreğime eldiven gibi

geçen bir şey

eskiden önemsediğim ne varsa

şiirim, dostlarım hatta gururum

hepsi iskambil kağıtları gibi

yıkılıyor

ve belki de ben ilk kez aşık oluyorum

"arizona rüyası"

lale müldür

içimdeki katili sen susturabilirsin ancak

sesim sesine eşit  

aklın benimkinden yüksek

bu bir kadın için çok güzel bir şey

biliyor musun 

yıllarca ötekilerle idare etmek zorunda kaldım 

ben işte lou reed'in dediği gibi  

mükemmel bir gün  

beni bekletip duruyorsun  

ben de beklemeyi öğreniyorum  

ev kadınlarının kocalarını bekledikleri gibi  

sanıyorum ki başka bir insanım

iyi bir insanım  

hep böyle ol  

arada git gel  

hep yanımda olma  

dayanamam ben buna  

"muz balıklarının mükemmel gününe"  

kısa devre yaparım çünkü 

ben bir balığım  

kendi kendime nefes almam ve  

arada sırada diğer balıkların arasına karışmam lazım  

biliyorsun ne istersem yapıyorsun  

"biliyorsun bu bir film bir adam ve bir balık hakkında  

bu dramatik bir ilişki 

balık ve adam arasında  

adam düşünüyor, at düşünüyor

kuzu düşünüyor, inek düşünüyor  

köpek düşünüyor  

balık düşünmüyor  

balık sessiz, ifadesiz  

balık düşünmüyor 

çünkü balık biliyor her şeyi  

balık düşünmüyor 

çünkü balık biliyor her şeyi  

bazı mandolinler duyuyoruz uzaktan  

ölümün arabasında hayattayız"

çaykovski, patetik ve leş

lale müldür

biliyorum beni çok sevmiyorsun

benimle biraz oynuyorsun

farelerle oynayan bir kedisin sen

ama aşk çok uzaktadır bundan

aşk aynı anda aynı şeyi düşünebilmektir

biliyorum hiç kimseyi çok sevmiyorsun

hatta kendinle biraz oynuyorsun

ama aşk çok uzaktadır bundan

aşk büyülü bir kaptan su içmektir

ama sen korkuyorsun bundan

bilmiyorum neden

ötekini biliyorum

onu bana söyleyecek cesaretin yok

ben de senin gibiyim aslında

işte bu yüzden paçavrası çıkıyor yüreklerimizin

ardımızda sürüklenirken onca leş

soytarılar bayramı

lale müldür

saat kulesinden de görmüştüm, bekliyorduk. yanar döner giysileriyle perendeler atarak geldi. çıngırakları, zilleri, fırdöndüleri, maskeleri vardı. bir görünüp bir yok oluyordu. rengarenk kurdeleleri, madeni uçlu kordonları, uçkurları, şeritleri, perdeleri ve tülleri, makarnaları, bira ve gazoz kapakları, tıraş losyonları, kokusavarları vardı. süpürgesini saklamıştı. arada bir "dokun", "tamam mı?", "şimdi gir, öğrenip gel" (seyirciler arasından bir kez daha "ooooh-oh" sesleri yükselir) diye bağırıyor, bağırırken de zıp zıp zıplıyor. ortaçağ karanlıklarının üzerinde yükseliyordu.

jonglörmüş eskiden. şimdilerde ip üzerinde karşıdan karşıya geçiyor. yüzünü anlatmak olanaksız, çokköşeli, yani çokyüzlüydü. dolaşıp durmaktan yoruldum dedi. "eskisi gibi taklalar da atamıyorum, buralarda yerleşmek istiyorum. artık ayrılıklar ve yalnızlıklar başlayacak. şimdi bana gözyaşı kadehleri ve uzun doğum sancıları gerek."

saat kulesine çıktım oradan gördüm. birileri gidip birileri geliyordu. "buralardan kurtulmanın bir yolu olmalı" dedim, "nedir bu kargaşalık? çekip gitmeli mi yoksa burada mı kalmalı? köşklerimiz yıkıldı, bağlarımız, bahçelerimiz bozuldu, sedef kakmalı koltuklarımıza sonradan görmeler kuruluyor." "heyecanlanmaya, korkmaya gerek yok ki" diye incelikle yanıtladı, "hep böyle tarihsel şakalar yapıyorsun. içimizde birçokları var ki yaşam bir şakadan başka bir şey değildir sanıyorlar. sen ve ben bunu çoktan aştık, bizim inancımız bu değil; onun için yanlış konuşmayalım; çünkü saat çalışmaya başladı." saat kulesi boyunca her yerdeydiler. beş ayrı çevren gördüm. genç insan ölümleri gidip gelirken yalazlar içinde yaklaşıyorlardı. sanayi aygıtları, kağnı gıcırtılarıyla döne döne. uzak bir gelecekten geliyorlardı. saat kulesinden gördüm, dumanlar ve yalazlar içinde yeni insanlar geliyordu. uzakta bir baykuş öttü. rüzgar uğuldamaya başladı.

sahibini bekleyen şeyler

lale müldür

başımı kaldırdığımda

bir deniz gibi geri çekiliyordu

bütün gök tozları

küllerden bir ev yapılıyordu sanki orada

tepede boş bir koltuk gördüm

önümden yeni dalga bir kız geçti

uzaktan pembe bir tül

çaresizlikle fırlatılmış bir alyansı aramak ıssız bir kumsalda

içine yerleşilebilecek bir duyguyu

boşa çıkmış sözü

tam her şey bu dünyaya uydurulduğu anda

anlaşılmaz bir kadın gibi başını öteye çevirirdi yaşam

birden çıkıp gideceğim işte. bir yüzün kristal bir işarete dönüştüğü saat olacak. kumla boğulan bir evi hatırlatacak size anılar. çiçeklerle, bambularla, mumlarla, geçmişe dönük aynalarla aydınlatılmış bir ev. sinsi bir hastalık sarmıştı o evi ya da bana öyle görünüyordu. düşüyordum, düşüyordum o evde. neyse ne birden çıkıp gideceğim işte.

çünkü siz hepiniz aynısınız

öylesine bırakmış olacağım her şeyi ve çıkmadan önce inci rengi bir elbise de giysem, inciler kentinde ölmeye de gitsem, evin içinde kalan siluetlerimin üstünde tek bir deniz kabuğu bulunacak. yine de birdenbire çıkıp gideceğim işte bir yılın bir başka mevsimi. çünkü okyanusların önünde tadzio'nun gizemli işareti.

içimden kuşlar göçüyor

inci aral

bahar. ağaçlar çiçekte. boğazın iki yakasında erguvanlar açmış. deniz açık yeşil. istanbul'un en güzel zamanı. evet, dünya güzel. adil değil, biliyorum, pek huzurlu bir yer değil; dört bir yanında savaşlar, açlık, kötülük sürüp gidiyor; ama iyi şeyler de var ve şimdilik yaşamak için en elverişli gezegen burası.

yaşamak, tasarlanmış ve ertelenmiş bütün ölümlerdir belki de.

tanıdık hiçbir gölge, ayak izi ve yankı yok toprağımda artık. bildik suretler yok. yüzler, eller, ayaklar yok. uysallık yok. ruhumun bütün karşıtlıkları, isyan, kavga, yıkım var.

bütün beraberlikler egemenlik mücadelesi sürecinden geçer.

yalnızlık insanın dış kabuğunu kalınlaştırıyor; dünyadan gizlenen iç ise zayıf ve kırılgan kalıyor. maskemi indirdiğimde ya da kendi kendimle kaldığımda güçlülük sandığım inat ve özgüven bir anda paramparça olabiliyor.

her aşk kazaya, yanlışa dönüşür zamanla.

insanın kanepede, halının üstünde ya da mutfakta, evlilik yatağından daha iyi sevişebileceği düşüncem hiç değişmedi.

her boşanma önceleri ferahlıktır. sonra hafta sonlarını beklersiniz.

bütün ayrım çizgilerinin ve anlamların geçerli olduğu yerde bile iki insanın ilişkisi hiçbir zaman anlaşılmaz ve açıklanamaz.

gerçekte erkek dünyası, kadına duyulan korkularla, gizli aşağılık duygularıyla tıka basa doludur.

"bir vurgun olmayacak artık yüreğimdeki
ve yatağını değiştiren bir nehir gibi sanki
geri gelmemek üzere giden bir şeyin
kanat sesleri kalacak yalnızca kulaklarımda" (lale müldür)

yaz her zamankinden soluk geçiyor. ağaçlar eskisi kadar yeşil değil. denizin çekiciliği yok. dostlar eskisi kadar dost değil sanki.

zaman ağır aksak geçiyor. bomboş ve anlamsız. gene o yabanıllık duygusu yapışıyor yakama, o baş edilmez umutsuzluk ve kaçma isteği. içimden kuşlar göçüyor.

çoktandır burçlara, yıldızların insan kişiliğinin temel çizgilerini belirlediğine inanmıyorum. bir bedenin bir tek insanı taşıdığına inanamıyorum.

o olmasa yataktan çıkmayabilirim. kendi önemsizliğime inanabilirim. o beni değerli bulmasa bütün ışıklarımı söndürebilirim.

acı çekme ustasıyım çünkü ben.

anemon *

lale müldür

oranj değilim ben, yasın belirtisiyim

morum, safranım belki ama oranj değilim

mutluluk çıkmaz benden

benim turunçgillerim yapraklarını ağlar

yine de senin için tuhaf şövalyem

incelikli zulmün için

kalbimin morluklarını unutup

oranj olmayı deneyebilirim

bazen varolmak için ölmek gerekir

mizah, öznenin kalktığı ve giriş nesnesinin çıktığı yerdir.

ölüm, iç yaşamın kayboluşudur

ölmeyen tek şey yaşamdır

ve ölüm

ölüm, iç yaşamın kayboluş anıdır

içimdeki her kara tohum bir kitap

bilgeliği arayan bilgelik

"mükemmel varlığı kusurlu varlık yoluyla bulmamız gerekir."

kim ki dünyayı tanımış oldu

ancak bir kadavra bulmuş oldu

ve bir at-avrat bulmuş olan da

dünyadan üstündür

yabancılaştığımız tek topraklarda mıdır gerçek umut

hayat boşunalıktır saçma kelimeler ve ziller arasında

git şimdi

umut, akıl çelen fahişe

seni yatıracağım ellerimde

bir ıhlamur yaprağı gibi

seni yatıracağım göğüslerimde

menekşeler gibi

seni yatıracağım gözlerimde

bir yağmur suyu gibi

biliyor musun bir şey oluyor burada

garip bir şey

bulanık bir suda yok oluş gibi

gözlerimde beyaz kelebekler uçuşuyor

ve beni kendime getiriyorlar yavaşça

beyaz odalarda

özgürlük, tiranın ismini unutmaktır 

gece uzun ve serindi

gece sıcak ve kısaydı

asfaltlar ıslaktı

ama gece uzun ve sıcaktı

böyle sürdüremem

birimizin anlaması gerek

bir hüznün yankısıysa eğer şiir

sana yaklaştıkça şiire yaklaşıyorum demektir

"dünyayı en iyi melankolikler okur."

içimizde dönen yıldızlara bakıp sessizce

düşlerin kışını ciğerlerimize dolduruyoruz

hep yarıda kalan dostluklar sürdürüyoruz

çekiciliğini kararsızlıktan alır sonu varlığımız

uzayda acının sonsuz titreşimlerini yayan

bir yıldızdır kahkahamız

kim tanrının görkemine kafa yormak istiyorsa

hareketsiz duran bir kırmızı güle bakmalıdır

yok istemem uzaklaş, uzaklaş benden

yok öyle bir yer işte

evimde yok senin kanatların için bir yer

her melek zalimdir

buz görünmeden önce buzlu yerlerden ufka

akseden ışığı hissediyoruz yalnızca

bir şey olacak biliyorum ama ne

daha az parçalanmış bir dünyada söylenebilirdi belki

bir insanın diğerine verebilecek

en güzel hediyesi yaşamıdır

kafka der ki insan giz'i çözdüğü zaman

her şey değişecekmiş sanır ama

hiçbir şey değişmez

yaşam olanca sıradanlığıyla devam eder

sonuç olarak her güzel söz

doğanın yanında hafif kalıyor

aşk likid korku dolu bir kadehtir

bir bakış yeter mi

benim tutkuya, dostluğa olan

inancımı geri getirmeye

o eski güzel günlerde kaldı

ben sizin bende görmek

istediğiniz biçimlerin

arasına koyduğunuz mesafeyim

insan ne zavallıdır

duymaz orman ve ışık melodilerini

kibir örter gözlerini

mırıldanır sonsuzluk vehmini

şatolar, evler kurar sonsuza dek

kalacakmış gibi

bir gün

tüm eski elbiselerimizi

akarsuya bırakıp

güneşin doğduğu yere gideceğiz

sonra birtakım güzellikler sustuk

ve daha fazla saçmalamamaya çalışarak

yağmurdan ve atlardan konuştuk

sana tıklım tıklım

bir sinema çadırının

soluk alıp verişini

getiriyorum

bir çocuğun

atlıkarınca gözlerini

bir soytarının

bütün oyunlarını sergiliyorum

aşağılaman için

biliyorum çok acı

çektireceksin bana yeniden

yine belki yüreğim

andıracak bir yasevini

ki ben de bırakıp

bütün kentleri

başımı bir kıyıya yaslarım belki

ve bir hüznün yankısıysa eğer şiir

sana yaklaştıkça şiire yaklaşıyorum demektir

olgun düşünceleri boşuna aramayın

bu çağın rüzgarı her şeyi ham bırakır

okul akla özgürlük verir ama

düşünceleri dengesiz ve düzensiz bırakır

doğa sizden intikam alıyor fark etmeyiniz siz hala doğayı seviyorum

demeyi bir şey sayınız ulan doğa size düşman be doğa size çoktan

arkasını döndü sabah otobüs şehrin ıssız saatlerine vardığında

o ürkütücü grilikte ağaçlar bize nasıl bakıyorlardı biliyor musunuz

sen nasıl seveceksin şimdi o ağaçları bu tuhaf çinko yağmurları

nasıl seveceksin niye böyle yapıyorlar biliyor musunuz çünkü artık

onlar da bizim ne boktan olduğumuzu anladı direniyorlar ne

direnmesi savaşıyorlar bizimle aramızda kovboylar kalsaydı

ağaçlara silahsız yaklaşmazdı ya öyle işte

gülüyorsunuz ağlamıyorsunuz

üç şairin bir araya geldiği yerde

dördüncüsü mutlaka vardır

sizde niye suçluluk duygusu var biliyor musunuz

çünkü gerçekten suçlusunuz da ondan

donmuş bir nehrim olsun isterdim

üzerinde kayıp gitmek için

ben hiçbir şey bilmiyorum aslında

kim ne anlar ise hayat denen maniden bir şey

atlar maniayı; demir ateş ile yumuşar

başımızdan ne geçti ise size prova eyledik

gören gözler provasız hatırlar

kendin bilmeyen hakk'ın bilmez

arar başkasında hata

bu bizim dünyamızda üç şey kutsal imiş

kadınlar güzel koku ve dua

gözlerin, gözlerin o kanayan yoklukta

azuma

kim olduğunu fazla düşünmedim

önceden tanıyormuşum gibi onu

yaşamış gibi gerçekten.. çok önceden

yaşatmışım onu içimde.. çocukken

çiçeklere bakarken belki

ağlarken bir balığın ölümüne

rüzgar.. çiçek.. koku

tüm bunlar ve daha birçok şey

herkesin bir azuması vardır

ama herkes üstünde durmaz onun

aramaz onu

* "anne'ye ayetler" ve "seriler kitabı" ile birlikte.

ultra-zone'da ultrason

lale müldür

ağlamayacaksın ağlamayacaksın

kalbindeki kor parçasını

buzmuş gibi söküp atacaksın

ve bir daha asla asla

bir erkeğe ne kadar

masum görünüşlü de olsa

inanmayacaksın

isa isimli bir polis arkadaşım vardı

o iyi bir insandı da gerisinden emin değilim

olmasalar daha iyi gibi geliyor bana

"güzellik, katlanabileceğimiz dehşetin başlangıcıdır."

aşk, yüksek acılar baronu

senin yüzünden asla acısız haz

duyamıyoruz sonsuza dek

nereden ve nasıl olursa

bir kılıç düşüyor ansızın aramıza

beyaz bir zakkumun üstündeki

çiy damlası

bana öyle geliyorsun sen

ne önemi var boşver

hayatımı senin yanında örgü örerek geçirebilirim ben

buna inanmıyor hiç kimse kendim bile

bunu yapamaz mıydım sanıyorsun

senin yanında uyumama şaşıyorsun

herkesin yanında uyurum

uyuyamayacak kadar heyecan verecek kim var ki

ego kırılacak

beden kırılacak

kalp kırılacak

her şey kış ışığı gibi kırılacaktır ki

yeni bir başlangıç olsun

bu dünyayı aşağılık buluyorsan

kendine uzak bakışlı bir herif ara

gösterinin bugünkü başlıca özelliği

kendi çözülüşüne dikkat çekmektir

"insan insanın kurdudur."

(thomas hobbes)

sen hangi dindensin dara

ben istanbulluyum

turkuaz yağmur

lale müldür

beyaz bir melek

beyaz kanatlarının

tüyleri bende kalmış

turkuaz bir yağmur altında

üşüyor biraz

bilmiyor ne olacağını

bilmiyor benim hayatımı

ona yatıracağımı

şimdiye dek yatırdığım gibi

çocuğum laurent gibi

o ki hiçbir şey değil

turkuaz bir yağmur altında

hava bugün biraz turkuaz

biraz orgazm sonrası

kollarımı çok beğeniyorum, sen?

biz hurma yerken yağmur yağacak

biz kestane yerken kar yağacak

bütün ihtimalleri düşünüyorum

sonuç fark etmiyor

anlamıyor musun

ben sana resmen aşığım

kadın şairler antolojisi

bedihan tamsöz

iki karşıt yoldu yaşamamız biliyordum

ne yapsam aynı sonuca çıkacaktı

(ülkü uluırmak)

alt yanı eğri bir dünyasın dostum

yemiş gibi ölümün değneğini bükülmüş sırtın

belki de şakacı bir yıldızdır uzaydaki adın

(melisa gürpınar)

hep böyle ıssız mı olur katliam sonrası kentler

ırmak bile susar mı, rüzgar korkar mı sokaklardan

biter mi çığlık ateş ve dumanla

(zerrin taşpınar)

yalnızdı, önceden de yalnızdı

gözlerinden tutunur bir karanfil dünyaya

(leyla şahin)

kim yaşamını kurtarmaya çalıştıysa kaybedecek

kim kaybettiyse bulacak onu yeniden

(lale müldür)

en sevdalı bekleyişler bile

yanar bir gün

üşütür diye yüreğimi körükledim ateşleri

sense usanmadın bekletmekten

geleceksin biliyorum

(ayşe hülya özzümrüt)

renk renk dökülür

ruha iner bin bir yıldız

kıvılcım olur

alev olur

gönül aşkı

ince ince dokur

yar teliyle

(mualla anıl)

her gün soruyorum aynı soruyu

insan aradığını bulabilir mi

kum saati gibi durmadan

umutsuzlukla dolup boşalırken yüreği

(melisa gürpınar)

azalan uykulardır sevmek

(zerrin taşpınar)

bilsem kimedir meyli nihani derunun

girsem yüreğin içine hep mahremin olsam

(fitnat hanım)

incitmesin ahım o güzel kalbini, ey gül

ben gizli yanıp mahvolayım, olma haberdar

(fitnat hanım)

köklerinde gizli bir bahar sevinci

yeşil buğulu bir örtüye

bürümüş ağaç iskeletleri

bölerken çizgilere yeryüzünü

bir ozan sevgiyle doldurur günlerin peteğini

(melisa gürpınar)

dilberimde şu cihan bağını gördüm geçtim

sevmedim bir çiçeği gonce feminden başka

(leyla hanım)

bir kasedir alev dolu gönlüm, yana yana

ben ta senin yanında dahi hasretim sana

(rabia hatun)