bin kişi

celal sılay

beklerim, süre doğruyu çoğaltır

arayamam, gizlendiğin yere girenden kaçarsın

tutamam, hiçbir yerde bütününle değilsin

bırakamam; benimle bir kişiydin, kendinle bin kişisin

aziz

celal sılay

sen insan biçiminde yaşayan bir allahtın

geçtiğin yerde sana tapınırdı zihinler

boşlukların içinde boşluk gibi yaşardın

senin kadar mukaddes, aziz olmadı dinler

mimar

celal sılay

ne giyinse, giyinişi gün güneşle uyarlı

nereye gitse, yürüyüşü yer-süreyle ayarlı

ne dese, söyleyişi iç-dışıyla duyarlı

dokunsa, dokunduğu aşk olan

sen, karışıklığımın mimarı

hüsran filizleri

celal sılay

şu yaşayış dediğin bir ah etmeye değmez

her dönüş yaşayışın bir gününü yutuyor

bir gün ki, bir hayata, neler bahşeder neler

vardığı yer nokta olan her sonun manası haldir

kollarımın kavuştuğu mekanda değil

aklımın eriştiği alanda cirit atarım

ben yıldız topluyorum yalınayak

onlar izmarit topluyor otomobilli

bildiğin ve öğrendiğin kadar bilmek ve öğrenmek var

bahar geldiği için çiçekler açmaz

çiçekler açtığı için bahar gelir

hayret aklın en güzel çocuğu; onu kitaplar yedi

şüphe aklın en çirkin piçi; onu kitaplar besledi

sesten kesiliyor sesten, ses gibi için aydınlık

ses gibi aklın mutlu, kesiliyor ses gibi güzel

sıcak olan bir şeyden

değmemeli birbirine yaşamıyla anısı

konuşunca yaşam susuyor

susunca ölüm konuşuyor

önce etin usa dar gelmesindeki o sevinç

şimdi usun ete dar gelmesinden bu tasa

sözde sebeple ağlayanlar

gerçek sebeple gülemedi

kurcalanmadık kilit bırakmaz

anahtarı her kapıya uyanlar

duvar olur kent sokakları sevmeyenle dolaşınca

sokak olur ev duvarları sevenle oturunca

yaşamı algı algı açık

ömrü dönem dönem kapalı

gökte diziyle ışıldayan yıldızları

yerde tek tek söndürdüler

hiçbir şeyle denemez kendisini

kendisinde deneyenler her şeyi

bir kuş bir kanat tenimizde

bir rüzgar bir serinlik içimizde

bir gök bir deniz mavi mavi

şarkı bahçe düğün dernek

savru mu deniz mi

neresinden katlıyorsunuz sesi

siz ne yapıyorsunuz orda

"ağlamayan gözler göremez."

dışı durgun, içi oynak

yaşam yalancısı, aşk doğrucusu

savunmayla sataşmanın göründükçe kendisiydi

gizledikçe benimdi, ne benimdi ne kendinin

makam

celal sılay

hangi kapıyı çalsam, o

soytarı makamında kral

kral makamında soytarı

küpe destanı

celal sılay

ayık kafayla söz döktürmenin utancı

sarhoş kafayla türkü söyleyememenin

buluşur buluşmaz akşam edivermenin

sevinci erken gelip geç gitmelerinin

cumartesim pazarımdın

suyuna giderek yokuşa sürmenin

bilinci yokuşa sürerek suyuna gitmenin

susmadık uyumadık

birgün mum birgün çiçekle yelpazelemenin

usancı geç gelip erken gitmelerinin

aramıza ben girdim

marangoz görse

tahta rendelemenin kıyıncı

çam dibinde

şimendifer döndürmemenin

ilişkiyle sınırlanırsın

anlamaktan başka neyin inancı

anladıkça bitmemenin

darılsaydık barışırdık

kimseye bir şey diyememenin

hıncı adam çevirip söylemenin

tutunduğun dalın ağacısın

kendi yaşantısını kendisiyle ödemenin

erinci dirimi ölümle yürütmenin

gözealdın gözegirdin

her yerden bir şey sezinlemenin

boğuncu anılarla başedememenin

tanışmamalıydık tanıştık

anılarla başedememenin

basıncı yaşamla başedememenin

eylemdik laf olduk

yaşamla başedememenin

sonucu bunca yıl akşam edememenin

sabahı öğlesi ikindisi

akşam edememenin

gecesi gündüzü

gündüzü gecesi