başka

baki ayhan t.

hayatta ben en çok kendimi sevdim

mutsuzluğa eklenen bir gülüş gibi

uzatmaya çalıştım gölgesini günün

eğildim derin sandığım sığ sulara: başkaları

mora çalan yalancı şafakların izinde

arayıp durdum morötesi şafakları

bisiklete binen yeni evli kadın

baki ayhan t.

sabah şarkısını arı kovanından süzmüş

nergisler su sızdırıyor hayat duvarlarından

gün başladı başlayacak

bırakmış kendini yokuş aşağı

süzülmüş fısıltılar eşliğinde

başının üstünde kelebek sürüsü

bir yere doğru koşuyor kuşlar

güneş parçaları dökülüyor eteklere

dere ikiye bölünüyor

aşk içinde

unutmuş dünyayı ve zamanı

kendine dönüyor bisiklet devri

arıların fısıltısı kuşların çığlığıyla

anlatıyor geçişini

uzaktan uzağa kusursuz rüzgar

konuşuyor

bir genç kız çırılçıplak soyunduysa

söyleyecek sözü kalmamıştır demişti balzac

yeni evli bir kadın bisiklete binerse

yararak ilerlerse sisleri ve sabahı

böyle olmuştur ancak

fırtınaya hazırlık

baki ayhan t.

kadını bilene her ten yeni bir mucizedir

hayat, bir sarmalın izini sürmektir

tırmanmak basamaksız merdivenlerden

geleceği boşluklarda görmektir

ne kayıt ne bilgelik ne erdem ne gökyüzü

dağılıyor her şey suçun ağırlığında

tarih uzundur, uzun bir sonsuzluktur

şimdi: geceye direnen uykusuzluktur

kendini arar gecenin ısrarcı uğultusunda

zamanları şaşırmış bir nöbetçidir insan

durup dururken değişir nesnelerin dili

pencereye gökyüzü denir kapıya zaman

ve dudaklardaki çatlağa dolar sevgili

zamanın mevsimlere saldırısıdır

yokluk güldürüsüdür şimdilerde hayat

bozulur büyü, yavaş büyür alışkanlıklar

uzaklar yakın olur düşteki sarsıntıya

kendi yağmuruyla ıslanan ten yalnızlığı

dağınık gökkuşağı altında ölü bir kuş

kadın: bir şey değildir değilse kendi