sevgi duvarı

can yücel

sen miydin o, yalnızlığım mıydı yoksa

kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi

dilimizde akşamdan kalma bir küfür

salonlar piyasalar sanat-sevicileri

derdim günüm insan arasına çıkarmaktı seni

yakanda bir amonyak çiçeği

yalnızlığım benim sidikli kontesim

ne kadar rezil olursak o kadar iyi

kumkapı meyhanelerine dadandık

önümüzde altınbaş, altın zincir, fasulye pilakisi

ardımızda görevliler, ekipler, hızır paşalar

sabahları açıklarda bulurlardı leşimi

öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri

çöpçülerin elleriyle okşardım seni

yalnızlığım benim süpürge saçlım

ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi

baktım gökte bir kırmızı bir uçak

bol çelik bol yıldız bol insan

bir gece sevgi duvarını aştık

düştüğüm yer öyle açık öyle seçik ki

başucumda bir sen varsın bi de evren

saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi

yalnızlığım benim çoğul türkülerim

ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

fazilet

can yücel

maruf çin feylesofu lao tze

hayatın hiçliği karşısında

konuşmanın beyhudeliğini

ve sükutun faziletini izah için

almış kalemi eline

geçmiş masanın başına

oturaklı ve okkalı bir yazı yazmış

bir solukta

tam yüzkırkbirbuçuk sayfa

can yücel

rıfat ılgaz

can yücel ingiltere'ye "tahsil-i kemalat"a gitmeden önce gazi lisesi'ne gidermiş. sabahları geç kalma tehlikesini bile göze alarak babasının makam arabasına binmezmiş. bir gün babası "bineceksin!" diye diretmiş. "binmem ben makam arabasına! geç kalırsam kalayım!" deyince, kızmış bizim hasan ali bey: "oğlum" demiş, "bu arabaya binmek ayıpsa ben de binmeyeyim bundan sonra!" "yok baba! senin için bir ayıp yok! sen milli eğitim bakanısın! arabayı bakansın diye vermişler sana! benim ne işim var senin arabanda!" 

evet, can yücel, o günlerde salt hasan ali'nin oğluydu. şimdi genç kuşak, hasan ali bey'i, şair can yücel'in babası olarak tanıyor.

bir çin şiiri

can yücel

davacı zengin, davalı yoksulsa

zenginden yana işler yasa

davacı yoksul, davalı zenginse

davalıda kalır yine nizalı arsa

davacı da davalı da zenginse davada

özür diler çekilir aradan kadı

davacı da davalı da yoksulsa, bak

sade o zaman işte yerini bulur hak

canfeda

can yücel

bu millet uyuyor azizim

dedi arpacızade feyzullah efendi

hem de

uyurken esneyerek

dönülmez faşizmin ufkundayız

vakit çok geç

kurtarıcılar kurtara kurtara

kurtardılar memleketi memleket olmaktan

dünya öküzün boynuzları üstünde dururmuş

her kıpırdayışında öküz, deprem olurmuş

oysa dünya, halkların omzu üstünde durur

kıpırdasın da gör

balkonun altına kapamışlar hint horozunu

önüne de bir kara tel çekmişler

dünya yüzü görmesin diye

yine de herkesten önce ötüyor sabahları

erken öten horozu.. sözü biyerlerden

kulağına çalınmış olmalı

ılgaz, anadolu'nun sen yüce bir dağısın

eteklerinde kitaplar

insan maymundan gelmiş

var-kuramına karşı çıkan sayın kültür bakanına

(eldeki bilimsel veriler başka seçenek tanımadığına göre

ve indi, izafi ve şahsi konuşmak istemediğimizden)

soruyoruz, yüzüne ve gözlerinin içine bakarak

üstat, yoksa insandan mı geliyor maymun

ya mutlu göründüğün gibi ol

ya mutsuz göründüğün gibi öl

oturmuş lambo'nun penceresi içine

uzun ayak uzun ayak üstüne

çekme boylu bir idare lambası

-çıngarlara bir işaret feneri-

bakıyor yarılanmış üçüncü marmara şişesine önündeki

bana insanları ne zaman sevdirecek diye bu zıkkım

derken çıkarıp göğsünden al mendilini

siliyor duman olmuş gözlüklerini

sen'leri eğlendirenler en çok

ben'leriyle sıkılır

kademsiz oluyor kimi ağaçlar

sokak üstüne, ayak altına düşenler

tozdan, dumandan görmez olmuş yeşil gözleri

onlar da çam, onlar da çınar ama

toroslardaki akranlarıyla aralarında

epiy bir yükseklik ve hava

e az'cık da bir sınıf farkı var

afrika gibi bir kıta yazaydım

hiç durmaz ölürdüm

yarın, mesela, orta yerimden çatlasam ne lazım gelir?

yine de içimden bir ses: sen sen ol! diyor

kafka'nın öyküsündeki fareye emsal

cirit oyna oynayabildiğin kadar

bulduğun neyse mekan

ellerin, ayakların ve çükünle değilse de

hala genç kalan aklınla koşmaca oyna

duvarlara vursan da başını

o tavanarası kadar kaldığında cürmün ve cirmin

ölmek ki senin

başlayıp da bitiremediğin

allah bilir kaçıncı bin şiirin

yokuş yukarı

rıfat ılgaz

eleştiri dost övgüsü, kitap reklamı değildir. o da şiir kadar dürüstlük ister.

salih zeki aktay: hiç okumazlar efendim! ellerinde bir kitap göremezsiniz. nasıl edebiyat öğretmeni olurmuş bunlar okumadan? ne şiirden anlarlar ne şairden. postadan bir dergi, bir kitap beklemezler, boyuna aybaşını beklerler. memurdur bunlar efendim, edebiyat memuru!

can yücel ingiltere'ye "tahsil-i kemalat"a gitmeden önce, gazi lisesi'ne gidermiş. sabahları geç kalma tehlikesini bile göze alarak babasının makam arabasına binmezmiş. bir gün babası "bineceksin!" diye diretmiş. "binmem ben makam arabasına! geç kalırsam kalayım!" deyince, kızmış bizim hasan ali bey: "oğlum" demiş, "bu arabaya binmek ayıpsa ben de binmeyeyim bundan sonra!" "yok baba! senin için bir ayıp yok! sen milli eğitim bakanısın! arabayı bakansın diye vermişler sana! benim ne işim var senin arabanda!"

evet, can yücel, o günlerde salt hasan ali'nin oğluydu. şimdi genç kuşak, hasan ali bey'i, şair can yücel'in babası olarak tanıyor.

birçoklarının her vesileyle ikide bir ödüllendirildiği bir toplumda bizim meskenimiz boyuna mahpus damları mı olmalıydı?