hikâye

yusuf ziya ortaç

hikâye isteyen gazete-dergi sahibi, misak efendi'ye gider, zarflara bakar, bir tanesinin adını beğenir, alırdı. fiyatı 5 liraydı her hikâyenin.

bir gün o yılların en güzel, en sürümlü gazetesi vakit'te ömer'in (seyfettin) bir hikâyesi çıktı. hoştu, sürprizliydi. yalnız kısa kısa konuşmalar can sıkacak kadar uzatılmıştı. okurken gözlerini yüzümüzden ayırmayan ömer: "ne yaparsın cancağızım" dedi, "hakkı tarık, hikâye başına değil, satır başına para veriyor!"

bu denemeden sonra hakkı tarık, ömer'in hikâyelerini satır hesabı almaktan vazgeçti.

ömer seyfettin

aka gündüz

ömer bir gün cavit paşa'nın emriyle bir tahrirat yazarak ona getirmiş. paşa şöyle bir göz gezdirince:

"ömer efendi, dahi kelimesi noktalı olacaktır, unutmuşsunuz." demiş.

ömer de diretmiş: "hayır efendim, dahi noktasızdır."

paşa: "bilginize inanırım ömer efendi; ama bir kere de lügat-ı naci'ye bakınız."

ömer ısrar ediyor; sonunda lügate bakıyorlar ki paşa haklı. mahcubiyetinden bir hastalık icat edip 15 gün kadar dışarı çıkmıyor, hastaymış gibi yatıyor. nihayet paşa, onun oturduğu odayı ziyaret ediyor da: 

"oğlum ömer efendi, insan dahi'nin noktası için 15 günden fazla hasta yatamaz." diyor.