pil

roni margulies

"pil takacaklarmış" dedi, "kalbime

bir dönemi daha ömrümün

kapanmış olacak böylece

ne futbol artık ne güreş ne dağcılık"

"cemil" dedim (çocukluk arkadaşım

doğumu benimkinden beş gün önce)

"ne güreşle ilişkin var ne dağlarla

ne de bir topa vurdun bunca yıldır bir kere"

"olsun" dedi, "önemli olan o değil ki

ya yarın birden canım çekerse?"

radyo

roni margulies

ben dinlediğine tanık olmadım gerçi hiç ama

babamın çocukluğunda saatlerce her gün dedem

ikinci dünya savaşı'nın o karanlık yıllarında

kendi istanbul'da, annesiyle babası polonya'dayken

sessizce bbc haberlerini dinlermiş saatlerce

naziler nihayet girdiğinde varşova'ya umut kesmiş

o gün kapattığı radyoyu hiç açmamış bir daha

mevsimler

roni margulies

"bir kışı da devirdik" derdi

şubatta bir gün güneş açacak olsa

"saçmalama" derdim, "kar bile yağar haftaya"

"olsun, ne önemi var, ne kaldı ki

şunun şurasında ilkbahara?"

telefona sarılırdım kar yağdığında sonra

"hani" derdim, "hani bahar, dışarı baksana"

"say bak" derdi, "kaç günü kalmış şubatın"

tartışırken biz böyle, bahar geliverirdi

daha kötüsü, ağustos başlarında

yeni dönmüşken londra'dan ben

"bu yaz da bitti" derdi birden, "ağustosun

kıştır zaten yarısı. dönüşün yaklaştı"

"hayır" derdim, "dışarısı kırk derece

dört haftası var bu ayın daha

buna bir de pastırma yazını ekle"

"ne eklersen ekle" derdi, "geliyor işte kış yine"

aceleye getirmeyi sevmem ben mevsimleri

zaten geçiyorlar. zaten geçiyor yıllar

beş kış devirmişim işte fikret gideli

kimya

roni margulies

izbe bir otel lobisinde karşılaşmıştık

çevremizde plastik, cam ve çelik

ellerinde eski siyah bond çantalarla

yorgun, yabancı, yalnız insanlar

sararmaya yüz tutmuş bir iki bitki

bir tanıdığımın istanbul'dan gelen

ve kim olduğunu çoktan unuttuğum

bir tanıdığıyla buluşacaktım ben

nedeni bile kalmamış aklımda ama

bir şey gönderilmiş olsa gerekti bana

sıkılıyordu belli ki. geldi yanıma oturdu

alışık olduğu anlaşılıyordu bu otellere

kolayca girip lafa havadan sudan

hiç ilgilenmediğim halde beni de kattı

aslında kendi kendine yaptığı sohbete

amerikalıymış. bush'a oy vermiş ama

şimdi biraz tedirginmiş, pişman olmuş

hoş karşıladı solculuğumu. iyiymiş

farklı farklı fikirler olmalıymış dünyada

beş yıldır ayrıymış çocuklarından, eşinden

seviyormuş aslında kadını hala ama hayat

böyle bir şeymiş işte, ben de bilirmişim ya

yapamazmış her an her istediğini insan

her şey bir yana, müthiş bir satıcıymış şimdi

"sorabilir miyim" dedim, "ne satıyorsunuz?"

"kimya hammaddeleri" dedi. "ne garip

hayatta anlamadığım tek şeydir kimya"

durakladı. "okul yıllarında öyleydi yani

sonraki yıllarda" dedi

"daha niceleri eklendi."

şiir defteri

şeref bilsel / cenk gündoğdu

beni anlama

ruhumda gezinen bu nehir boşuna

boşuna alnımda açılan bu levha

insan dediğin bu dünyada bir yaradır

bir inleyiş hüzünler kapısında

(veysi erdoğan)

anlaşılmayacaksın. ey kanatsızlık!

(ece ayhan)

sen ve ben

sesimizde uçurum şarkıları

ellerimiz iki kuğu boynu yere eğilmiş

iki yana düşüyoruz sessizce

yolda kalmış arabanın

kırılmış tekerleği dönüyor beynimizde

(ayten mutlu)

bir gün, bir yerde, bir an

bir şey var mıydı söyleyebileceğim

her şeyi değiştirebilecek olan

(roni margulies)

hayat, hesaba pek gelmeyen cilveli bir oyuncaktır

bir bebeğin altını ıslatırkenki rahatlığıyla

bakar insana

(turgay fişekçi)

derdi olmayanın şiirle ne işi var

eskimeyen bir denize sırtınızı dönmeyin

nasılsa masal olacağız dünya takla atınca

incelikler şarkısı olmuş göz gibi bakan kalbin

zeytin ağacına sarılamayan bir şiir

hayatla ne işi var

(engin turgut)

çetele tutmadan hesaba kitaba girmeden

gittim ayırmadan çağrıldığım her yere

kini de hıncı da coşkusu da var sevinci de

uykusuz yolculuklarda olsa mıydım bulanık bir dere

(mehmet can doğan)

tk1980

roni margulies

anlamı her neyse

yaşam boyu yaptıklarımızın

o kadar anlamlı olacak

aşağı yukarı, giderayak, ölüm de

nereden kalmış aklımda, bilmem

ama biliyorum, sakalıyla tırnakları

uzarmış ölülerin bir süre

yüklenip küreklere götürdüğümüz bir teknenin

dümensuyu gibi hayatlarımız ardımız sıra

uzaklaştıkça parlayan hışırtılı bembeyaz bir köpük

çok çarpıcı. ve çok kısa

ne kadar çok şey sığarmış gibi geliyor bazan

dile kolay, yetmiş yıl, seksen hatta, doksan

iyice az yaşadıklarımız oysa

çok zaman düşleyip de yaşayamadıklarımızdan

simsiyah olur göz dediğin

suç gibi. pişmanlık gibi. geç kalmak gibi

sonuna iyice yaklaşmak gibi bir şeyin