açlık çoğunluktadır

turgut uyar

gülü çiğdemi filan bırak

sardunyayı karidesi filan bırak

acıyı ve ölümleri bırak

oy pusulalarını ve seçimleri bırak

evet

seçimleri özellikle bırak

çünkü açlık çoğunluktadır

her kişinin ukala ömrü

yeter sanılır çiçeklenmeye

ve dünyanın karanlığından

bir aşk bahanesiyle kurtulmaya

kaçıp giden baharların anısı

elden ele devredilen bir gençlik duygusu

laleler sümbüller bütün öbür boklar püsürler

hakkım var mıdır bunları söylemeye

-vardır

güneş doğarken ve batarken

yazdan kışa girerken ve kıştan çıkarken

ve dağda ve kırda

hakkım vardır -

çünkü en azından dünyadan

dölsüz katırlar geçer

yüklü vagonlar geçer

demir yüklü şilepler geçer

yedenleri işletenleri ve tayfalarıyla

ve onların karıları ve çocuklarıyla

ve bilinmez sanılır geleceği

bir demiryolu makasçısının

oysa kesinlikle yazılmıştır

her sevgi kitabında

asıl olan açlıktır

çoğunluktadır

sevişmek o yüzden gereklidir

evet açlık, yok olsun bütün incelikler

mendiliniz var mı, kabak ograten

böf strogonof mantar fileminyon

güneş görmemiş midye

midye görmemiş güneş

ve soygun halindeki otel malzemeleri

ve altın arayıcılar

ve istedikleri yerlerde

yüksek graviteli petrol bulanlar

hem thames kıyısında

hem mekong deltasında

bir kalça fotoğrafına bunlarla birlikte bakanlar

çoğunlukta değildir

açlık çoğunluktadır

artık her şeyi yaşadık

ve birlikte düşündük

ve düşündük ki her şey cehennem

bir bakışta

ve cehennem

başarılmamış bir savaştır

dünyanın ortasında kullanılmamış bir su

cehennem, insanın kendi ciğeri

at sırtında taşınan ölü

kundağa girmeyen bebe

karanlıklarda açan çiçeklerin

bir insanın ölümüne dönüşü

bir insan ölümü olmaya

çünkü açlık çoğunluktadır

-işte o zaman diyorum ki-

gelişin şen olsun senin

her şey esirgesin seni

çünkü açlık çoğunluktadır

ve ezecektir gücüyle dünyayı

-ikimize bir aşk elbette yetmez

türlü şeylerin savunulduğu-

diriliğe eşitliğe tokluğa

artık ayıp olan tokluğa

çünkü açlık çoğunluktadır

açlık

tenha

turgut uyar

ağustos

gidip dönen bir ad takvimde

daha doğrusu

sabahları gelip akşamları gider

-ve hep eylüle ulaşır nedense-

evlerin tenha saatlerinde

bıkkın saatlerinde

ne bungun ara sokakları beyoğlu'nun

ne denizin akıl almaz çağrısı

büyük gürültü sessiz işler

sarışın masa saatlerinde

aşk umulmadık bir şeydir

sarışın masa saatlerinde

hüzün, sevinç ve coşkunluk için

turgut uyar

"öyle pek derin değil ölüm denilen ırmak

sezmeksizin geçivereceğiz öte yana"

bu kadar bile değil

sezmeksizin yaşanır bile ara sıra

yalnız akşamın alacasında

bir sakız sardunyasının tozunda

birdenbire gümüşhane'de

ya da üsküdar'ın ortasında

yenilgiyle bitince kavga

ölüm ölüm

üstün değilsin aşka

sevinç çılgın bir taraktır saçlarımda

oradan oraya savurur parmaklarımı

caddeleri karışlarım ürkütmez

yarasını okşarım birinin

sevgilimin saçlarını da

ve uzakta bir kış gecesinde

bir mutlunun düşlerine girdiğimi anlarım

birdenbire kars'ta

ya da ordu'nun perşembe'sinde

ürperten bir dalga

ıslatır hepimizi

ıslatır ne kelime

ey dirim

memelerin hep dursun ağzımda

eksik

turgut uyar

sülünlerin soğuk akşamlara döküldüğü o ovalarda

kent uygarlığının akşamı otlara döner, küçük karaltılar

mor evlerde soğuk sobaların uzayan küllerini dağıtır

taşralı bir çocuğun eksik bilgisinde

hiçsizliğe

turgut uyar

tanrı sen ne kadar güzelsin

bir hiç olarak

ormansın belki bilmiyorum

belki ormanda bir ağaçsın şuncacık

bir pazartesi günüsün

insanları dupduru edemeyen

bütün karayollarında ve demiryollarında

gider gelirim bütün dünyada

ama biliyorum kırşehir'de mezarsın

bir kilisesin kapadokya'da

söz gelimi yumurtada zarsın

ustasın sabahları yapmada

en katı yoklukları koyarak insanın içine

akşamüstlerinde biraz gaddarsın

sular ve zamanlar kararırken

ne yapalım

bari bağışlayalım birbirimizi

sonra

turgut uyar

ben gittiğimde satranç oynuyorlardı

hayır babam başkan değildi o zaman

ama ben onun oğluydum

yanımızdaki bahçede biri

iri güller yetiştiriyordu

ve inanılmaz şeyler olmuyordu

satrancı hangisi kazandı bilmiyorum

yaz gökleri gece yarısına kadar uzuyordu

sonra evlendik işte

ekinoks

turgut uyar

yazı orda geçirdik kışa gerek kalmadı

safça acemice şarkılar söylendi oyunlar oynandı

sözde sevinç haline getirildi yıllanmış hüzünler

aşklar unutuldu ve bazılarına yeniden başlandı

"insan yaşlandıkça kurtulur" demiş birisi

korkudan belki yılgınlıktan ve başka bir şeylerden

oysa yaşlandıkça bulunur mavinin en iyisi

akasya çürür tren hızlanır eller ufalır gibi

kim yitirir söz gelimi bir başkasının bulduğunu

evet kim yitirir kim bulur

herhangi bir akşam alacası değil ki bu

imdi ey kış diyorum seni de orda geçirseydik

kim düşünecekti bir kumsalda

sabahın tanıksız kendi kendine olduğunu

"oysa" diyor birisi

"sabah yeniden hatırlamadır yaşamayı"

bana kalırsa "oysa" diyenlerden hep korkmalı

"oysa ölüm var" da diyebilir aynı kişi

oysa ölüm yakın olmamalı

süzgün ve uzun şeylerden de korkmalı bana kalırsa

uzun süren devrimlerden süzgün aşklardan

ve bunlara benzeyen başka şeylerden

akasya hemen çürümeli tren birden hızlanmalı

şimdi ey kış diyorum

ne kadar sürersen sür

yaz güzeldi ve sapsarıydı

herkes doydu ve eğlendi oyunlar oynandı

oteller ve sokaklar da sapsarıydı

kimler ne konuştu ne yitirdi ne kazandı

ama bir şey vardı eksilen ya da çoğalan

kumun altında mı denizin üstünde mi masalarda mı

"dünya bir sanrıdır" diyor birisi

"belki bir sancı"

ne bırakmıştım orda sahi

mor gibi soylu bir şey mi

bir eziklik mi yoksa

herkes ne kadar da mutluydu "oysa"

ne bıraktıysam o kadar kaldı orda

kıştan kalan soğukluk

turgut uyar

yine de kötü bir kış geçirmedik sanıyorum

altın düştü örneğin

karlar beyaz yağdı, direndi uzun zaman

geleceğin sevgisi bir aklık olarak başladı

sevgilim senin ellerin bir keçisever kadar taze

sevgilim kolera yavaşladı

üstelik birkaç kez de aya gidildi

gelindi bile

şimdi ey benim badem gözlüm

su çiçeği, kızamık boğmaca geçirmişim

ancak ölünce hatırlanan sarışınım

altın sarısının beyaza dönüştüğü şu günlerde

sabah sabah aç karnına ölünen şu günlerde

kararlı yüreğin bir manşeti yadırgarken

silah kullanmayı isterken ellerin şu günlerde

-sana onu da öğretirim-

yüreğin kıpır kıpır yerinde duramazken

saçını taramamaktan aktardığın sıkıntı

sarı bir boya halinde parmaklarına yayılırken

öyle bir sarı boya ki kanlardan damıtılmış

ve kanların bağışlamaz dirimini taşıyan

sana bir türkü söyleyeyim

güzel olmasın gerçek olsun

beklet kendini hazır dur

adı belirsiz bademlerle birlik dur

söğütlerle birlik dur

kağnı güdenlerle birlik dur

şehir kuşatanlarla birlik dur

ölen ve yara alanlarla birlik dur

bir tarihte bir dağ yamacında

onikibinsekizyüzelliüç kişi öldü

yamaç yeşildi çünkü bir bahara başlıyordu

ölenlerin bir kısmı, tüfeksiz, onların bir kısmı

tüfek müfek bir yana donsuz gömleksizdi

sayı bilmezlerdi toptandılar

böylece bir yerlerde toplandılar

yürekleri uzun bir süre atmadı

aslında

çoğu da insan olduğundan yüreksizdi

bir sürü alan ve ova bir sürü ağaçaltı ve orman

ölmemeye bir sürü bahane

örneğin suyu görünce hemen ayaklarını soktular

çünkü gölgeli bir su her zaman

bitmemiş bir yapıda eski bir zaman

çünkü sonu buysa

ölmek elbette gereksizdi

bilirim hoşuna gitmiştir bu ilkel türkü

ilkelliği bütün bir yaz ve kış yaşanan

çünkü sağlıklı bir güneşe taparsın sen

her bir ışını şiir yazanlara umut ve hüzün veren

bir karanfil olarak sürer gider belleğinde

atı ve insanı doyuran çavdar

sevgilim hazırlığın tamdır

ve şiire artık saygın yok

üstelik ben de seninleyim bu konuda

pazardan karsız dönen köylüler gibi

kanın ateşin ve seslerin böyle cömertçe kullanıldığı

böyle sorumsuzca kullanıldığı bir dönemde

herkesin şimdilik hakkı vardır hüzünlenmeye

yukarda dediğime bakma aslında

başarısız boktan bir kış geçirdik

kanımız bile doğru dürüst akmadı

bir sürü çocuğu öldürdüler

ikinci yeni şiir

mehmet h. doğan

az şey değil seninle olmak düşünüyorum da

içimde bir sevinç dallanıyor kaç kişi

bir geyik kendini çiziyor karanlığa sonra kayboluyor

karanlık maranlık ama iyi seçiliyor

yorgan toplanmış bacakların seçiliyor

bir uçtan bir uca bacaklarının aslan heykelleri

onları ne denli sevdiğimin aslan heykelleri

ayık gecemizi dolduruyorlar bir uçtan bir uca

(cemal süreya)

çizeriz yeryüzünü kaygısız ayaklarla

yüzümüzdür bir yağmur ağırlığınca düşer

sonra pek anlamadan içkiler ne çabuk biter

ne kadar konuşursak o kadar bir sessizlik olur

adımızı sorarız birine, o bize adını söyler

(edip cansever)

şimdi şu rakıdan ne diye vergi alırlar sanki

(ece ayhan)

gemim fırtınalı denizde boğulmayı deniyor çiçek açarak

yüreksizler, kıyı adamları, çekip gidemeyenler

kendi göğünün efendisi olana bir konyak

(ahmet oktay)

biliyorsun ben hangi şehirdeysem

yalnızlığın başkenti orası

bir de yine sevgili çocuk

biliyorsun kişi tutkularıyla

yalnızlığını adlandırıyor o kadar

(cemal süreya)

ne olur bir şey söylesen

ama söz bir kırlangıçtır

yuvasını hiç anımsamayan

bak diyordum ki

ah, birazcık anlasan

ama anlamak değil

garsonlar geçer masalardan

(ahmet oktay)

bakmak, uzaklara dokunmaktır

sen benim en alımlı gözlerimsin

(hilmi yavuz)

yani bizim hiç korkmadığımız şeyler

doğrusu en çok korktuğumuz şeylerdir gerçekte

içimizde kahverengi bir dağ ölüsü yatar

bir yarasa ayaklanır. aç gözlü bir kuş

varır kocaman bir şey olmanın bilincine

birden bir ses biçiminde, radyomuzun içinde

duyurur iki caz parçası arasından biri

ya gülünç bir yas töreni

ya toptan bir öldürme

(edip cansever)

gülü çiğdemi filan bırak

sardunyayı karidesi filan bırak

acıyı ve ölümleri bırak

oy pusulalarını ve seçimleri bırak

evet

seçimleri özellikle bırak

çünkü açlık çoğunluktadır

(turgut uyar)

anlaşılmayacaksın. ey kanatsızlık!

(ece ayhan)

lorca'ya

turgut uyar

[sessiz akan sulara gazel]

ah işte her şey orda

ben severim omuzlarımı bir gün

sırmaları, apoletleri olmasa da

ben severim omuzlarımı bir gün

göçen bir maden direğinin altında

su akar kendir tarlalarından

ah her şeyim

ben severim omuzlarımı bir gün

savaşta, bir başka omuzun yanıbaşında

yatakta bir ince omuzun yanıbaşında

yol uzun, hava sıcak

kırbaçlarım atımı varırım kurtuba'ya

indiğini görürsem bir gün sığırcıkların

ve sürüler halinde, ovaya

insanların dünyayı bölüştüklerini hatırlarım

bir daha

sevişirim ölürüm, savaşırım ölürüm

doldururum çantama kara ekmek ve peynir

varırım kurtuba'ya

[saat beşte, akşamleyin]

ah ellerim ve kalbim

her şey orada kaldı

keçeler keçeler ve portakallar

kireç döktüler yere. kara gözlüm, kalbim

halkımın fakir akşamlarıdır, biliyorum

kanlı bir mendil diye bağlanan gözlerime

kireç döktüler yere

bir duvarın dibinde

bir deppoyun önünde

kiraz ağaçlarına ve sığırcıklara karşı

bir halkın gösterişsiz, sessiz cömertliğinde

ölüm nasıl söylenirse öyle

ispanyol dilinde

ve her dilde

[obras completas]

artık katiyen biliyoruz

halk adına dökülen kan

sapı güldalı güzelliğinde bir bıçaktır

dişlerin arasında

ispanya'da

ve her yerde

büyük saat

turgut uyar

nasıl yaşanıyor bu vesayetli dünyada

hangi çılgınlar nasıl dayanıyor buna

ey bilene bilene tükenen bıçak

bir şeyler yap

eskimeden gökyüzünün kutlu maviliği

öyle sanıyorum her şey biter

bir doğurgan hücre ve

bir yanlışlık kalır daima

belki bir kuruntudur yaralayan kalbimi

her insan bir uyumsuzluktur ölü olmadıkça

herkes ne zaman ölür

elbet

gülünün solduğu akşam

aşk bir sonbahar kimliğinde

sürdürüyor egemenliğini

birden bir bakıyoruz ki

her şey yerli yerinde

-deniz bir özdeyiştir, az kullanılır-

her zaman yazılır aşk şiiri

çünkü aşk yazılgandır

ve her zaman ortada

pazar perşembe cuma

kışsa

zordur bir yazı anlamak

şurda ayağımızın dibinde

oturan bir şeydi yaşamak

evet önümüz bahardır biliyorum

leylaklar açacak biliyorum

kiraz da çıkacak yakında

iyi şeyler söylemek de gerek biliyorum

sevgilim güzelim birtanem biliyorum da

şimdilik bağışla

sen benim sahiliğimsin

yavaşça oluyor ellerime

turgut uyar

susuz bir aklık başlayınca aramızdan

yavaşça oluyor ellerime bulaşması

bir eksiyle yüklü minüskül h harfinden

bir meydan çarpmasından

beni hatırlamakların

bunlar bizim kızlarımızdır

kara güller önlerinde kara

saçları çılgınca ikiye ayrılmış

-hiçbir şey eski açıklığında değil ki-

yavaşça oluyor ellerime bulaşması

bir ot sesinden, bir at akşamından

tam şehir içinde, otobüs durağında

birden ulaşılmaz gençlikleri her şeyin

yapmayın.. nasıl inanırım eşitliğine

her yerde gençtir o büyük su

kıyıdadır

boyalı sandallar ve sabah çocuğu kıyısındadır

kırları ve ormanı geçince hemen

şehir bitince yani çok kolay

yani lokantalar bitince sayın örtüleriyle

kuzuların danaların kıyma yapıldığı kasaplardan sonra

elmalardan karpuzlardan biraz ötede

yani uzakta

-hiçbir şey artık eski açıklığında değil ki-

yani kiliseden bozma camilerde

yani askeriye deposu yapılmış

yani burda, orta yerde, ışıkta ve parada

zaman zaman gökyüzü gecesi aralığında

bir denizin yanında nedir ki bıyıklı ve saçları dökülmüş bir adam

kötü bir alışkanlıktan başka nedir bir adam

şiirde dün yok mu *

tomris uyar

"meselemiz bir şiir meselesi değildir. yaşama meselesidir. hayatımızda olmayan mesele şiirimizde de olamaz."

mayakovski: genç şairlerin bitmemiş şiiri azdır.

"şiir yazmaya yeltenmek, geleneksel ve umarsız bir aptallıktır. dünyada hiç şiir olmamıştır, gök gürültüsünden ve yalnız adalardan başka. üstelik gereği de yoktur, olmayacak mutluluklar ve olağan umutsuzluklardan başka, hayvansal saflığı aramaktan başka."

"şiir üstüne bütün çözümlemeler, bütün kurallar hep ama hep ortalama şairler için."

"evet, şiir her çağda yenilenir. ama şiiri toplumdan, toplumsal değişmelerden önce bir ozan yeniler. şunu demek istiyorum: belki başka hiçbir sanat ürünü şiir kadar sanatçısına, sanatçısının kişiliğine bağlı değildir. yani bir bakıma şiirin tanımı ozanın tanımıdır denebilir."

"ben hep sıkıntılıyım. yani bir adamın canı sıkılır, o benim. çünkü bana en yaraşan durumdur sıkıntılı olmak. ne söylenmişse ve söylenmemişse, ne yapılmışsa ve ne yapılmamışsa, ne düzeltilmişse ve ne düzeltilmemişse ondan sıkılan biri. belki, söylenmemişin, yapılmamışın ve düzeltilmemişin telaşı içinde biraz. o kadar. ve sıkıntılı. ve sıkıntılı."

"abdülhak hamit, birtakım özentilerin adamıdır. monokl'ü, lüsyen hanım'ı ile, tarık'ı ve makber'i ile. hamit'in kötü değil, sadece kötü değil, üstelik gülünç bir şair olmadığı söylenemez. mehmet emin hiçbir ölçü ile şair sayılamaz. mehmet emin hiçbir yoruma imkan bırakmayacak kadar ilkel bir şairdir."

"necip fazıl yalnızlığın, büyük ve duyulmuş, tadılmış bir yalnızlığın, kendisinin seçmediği, onaylamadığı şartların farkına varmadan içine üflediği bir yalnızlığın adamıdır; hatta ölüsüdür."

"nazım hikmet'in şiiri ve kişiliği konusunda bir tek şiirle düşünmek zor, hatta imkansız. çok sağlam bir gövde, çok sağlam bir ruh yapısı, çok iyi bilinen sorunlar, çok iyi çıkarılan bir izdüşüm ve çok derinden bir insanilik, ödünsüzlük. ve mutlaka, mutlaka türkçe imgelerle, türkçe duygulanmalarla hasretlenir. terhis özlemi çeken bir kura neferidir sanki."

memet fuat: turgut uyar'ın soluklu, uzun dizeli, düzyazı görünümlü şiiri, din kitaplarını çağrıştıran havasıyla, öyküsünü anlatışıyla yücelik duygusu veren bir şiirdi. anlamsızlık bir yana, kapalı olmayan bu şiir, anlatım özellikleri, şiirleştirme yöntemleri nedeniyle ikinci yeni akımı içinde düşünüldü. aynı yücelik duygusu, sonraki imgeye dayanan kapalı şiirlerinde de sürdü. giderek, değişik aşamalardan geçen turgut uyar şiirinin değişmeyen yanı, bu yücelik duygusu oldu. hep büyük bir şiirin karşısında sarsıldı okurları.

"şiir bir sanat olayı değildir. bir yaşama çabasıdır önce. yaşadığımıza tanıklık eder."

"bir ozanı, daha genel olarak bir şiiri başka bir şiirden ayıran temel nitelik, ilkin durmaksızın değişen toplum şartlarının hazırladığı ortam, bu ortamın şiire getirdiği özel yaşama görüşüdür."

"şiir çıkmazdadır. çünkü insan çıkmazdadır. toplum değişiyor, insan değişiyor, insanın yeri değişiyor. çıkmaz, bilince, bilgiye, uygunluğa, çağdaş şiire ve insana yeni bir imkandır."

"bugün yazılan şiirde hiçbir çağdaş sözcük yok. şiir dilimiz 1930'ların anıştırmalarında kalmış, imge dağarcığı zenginleşmemiş, gene denize bakılıp içleniliyor. dilde yeniliği 'aşk'ı 'sevi' yapmakla bir tuttuk. oysa önemli olan, aşk kavramını çeşitlemek, zenginleştirmek olmalıydı. galiba bugünkü kısırlık biraz da bundan. dile yaşayışla birlikte giren şeyleri yok saymamalıyız. hayatımızı zenginleştiren şeyler yok şiirde. sözü galiba şurada toparlayacağız: yaşadığı günün farkına varmak."

cemal süreya: turgut uyar özellikle son yıllarda büyük bir şiirin ortasını yazıyor. büyük bir gövdedir onun şiiri. kımıldadıkça kendine benzer yeni gövdeler hazırlar, çoğaltır. bir anıttan çok bir dirim belirtisidir. şiirsel işlevini bütünüyle ve sürekli bir şekilde hareket ederek sürdürür. tek tek şiirleri yok, şiiri vardır. 

"niçin umutlu olayım? çünkü umutsuzluğun insanı, umuttan daha güçlü, bir şey yapmaya zorlayan bir duygu olduğuna inanıyorum. asıl olan mutsuzluktur. her şeyi bitmiş insanın bağımsızlığından daha kutsal, daha insani ne var? şiir bir bakıma bu saçmalığın mantığıdır." 

"şiir mutluluğa değil direnmeyedir. şiir bir şeyi korumaz. tersine bir korumayı dağıtır. insan doğasına en uygun sanat olması her şeye aykırılığından gelir."

"hayvanları seviyorum. kedi huzur veriyor bana. yalnızlığımı paylaşıyor. dokunmalıyım hayvana. bu yüzden akvaryum balıklarını sevmiyorum. kafesteki kuşları da."

ünsal oskay: kitle kültürü, mutsuz insan ile onu mutsuz kılan toplumsal realiteyi özdeş kılan bir yanılsama yaratma işleviyle üretilir. kitle kültürünün tüketicisi olduğumuz anlarsa realitenin gerçek yüzünü görmekten kaçmak istediğimiz anlardır. bize acı veren toplumsal realite karşısında unutmaya, amneziye sığındığımız anlardır.

edip cansever: anlaşılması güç olanı kolay anlaşılana yakınlaştırması, şiirindeki özelliklerden biridir sadece. dize bireşimlerindeki anlam katmanlarını öylesine üst üste getirir ki, bu yarı saydam dizilişi soyarak çekirdeğe ulaşmakta hiçbir güçlükle karşılaşmayız.

"tek haklıyı her zaman halk olarak düşündüm. insanın haklılığına, direncine, değerlerine ve sevme yeteneğine inancımı söyledim."

"belki de asıl ustalık budur: her zaman acemi olmayı bilmek."

* not: alıntılarda tırnak işareti (" ") içindeki sözler turgut uyar'a aittir.

şimdi uzaklardasın

mehmet h. doğan

ilk gençlik yıllarında, memleketin ıssız, hareketsiz kasabalarında geçirilen uzun yıllar, yalnız kalmanın hiç de öyle korkulacak bir şey olmadığını öğretir insana, kendi kendini biriktirmeyi öğretir.

edip cansever: bizlere dadanan her yakıcı umutsuzluk, her küstah acı, bir güzelliğe, bir yaşama direncine dönmek zorundadır. anlam da bizde, anlamsızlık da.

küçük kentlerde, tenha kasabalarda yaşamak zordur; sonsuz bir özveri gerektirir, kendine yetme gücü gerektirir. düzayak yaşam kolaydır; ama sıkıcıdır. ya da yaşamdan, dünyadan beklentilerinizin adamakıllı azaldığı bir yaşa ulaşmanız gerekir.

aziz nesin: bir her yana birden koştuk, koşmak zorunda bırakıldık. tarih, ekonomi, politika, edebiyatın her dalı, öykü, roman, tiyatro, sosyoloji, daha neler neler.. olamaz, olmamalı böyle şey. olur demek, hiçbiri tam olarak olamaz demektir.

çok denedim anlatmayı, yazmayı; ama olmuyor, acılar bu kadar sıcak ve tazeyken anlatamıyor insan. bütün yazılanlar, bütün anlatılanlar hafif, çocuksu kalıyor yaşananın yanında, insanı doyurmuyor. yaşananın ağısı yüreğe oturdukça sıkıyor boğazını insanın.

asım bezirci 2 temmuz 1993'te sivas'ta 35 şair, yazar, sanatçı, aydınla birlikte yobazlarca yakıldı.

denizin morluğunu belirtmek için
deniz mordur demek yetmiyor
o morun gerekçesini de belirtmeli
denizle olan ilişiğini de
ondan sonra deniz mor (metin eloğlu)

metin altıok ağır yanıklarla bir hafta daha boğuştuktan sonra 9 temmuz 1993 günü gitti. onları yakan karanlık çağ artıklarının yargılanmasıysa 5 yıl sonra hala sürüyordu. 37 insanın yaşama hakkını ellerinden vahşice alan gözü dönmüş yabanlar, ağır tahrik (!) nedenleri ileri sürülerek kurtarılmaya çalışılıyor.

evet önümüz bahardır biliyorum
leylaklar açacak biliyorum
kiraz da çıkacak yakında
iyi şeyler söylemek de gerek biliyorum
sevgilim güzelim bir tanem biliyorum da
şimdilik bağışla (turgut uyar)

övgü nesine artık yaşamayanların! övgü, olsa olsa biz yaşayanların işine yarayan kalp bir paradır.

halikarnas balıkçısı: her yaşayan insan hayatın askeridir. ölüm var, her zaman. ölüm hayata sığmıyor ama hayat ölümü aşıyor. hayat doğadır.

şakir paşa'nın torunu olan cevat şakir kabaağaçlı, 87 yıllık ömre birkaç kişinin yaşamını sığdırarak kendi bildiği, istediği gibi, kendisine nasıl geliyorsa öyle yaşadı. orta öğrenimini robert kolej'de okuduktan sonra oxford'da yeni çağlar tarihi bölümünü bitirip yurda döndüğünde (1910) kendine pekala yüksek maaşlı bir görev edinebilecekken, gazete ve dergilerde çevirmenlik, yazarlık, ressamlık yaparak sürdürdü yaşamını. daha sonra şöyle diyecektir: "oxford'da dört yılda öğrendiklerimi unutmak için dört yıl harcadım."

rengini dünyaya ilk defa sunan
adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerin
sevgilim
bana "sen bir şairsin" dediğin zaman (edip cansever)