kimse

osip mandelstam

ruhum, yaşım

kim senin gözlerine bakabilecek

acımasız ve kötü, geri dönüp bakacaksın

yarım akıllı birinin gülüşüyle

bir zamanlar koşabilen bir hayvan

kendi izlerine bakacak

ölümsüz

cevat çapan

sözcüklerinin

koyu yeşil

karanlık ormanına

dalıyorum gene

osip mandelştam

bilinmeyen mezarını arıyorum

kulağımı toprağa dayayıp

yeraltının sessizliği içinde

soluğuna biçim veren

birer atardamar

kımıldayan dudakların

duyar gibi oluyorum

üzerinde

kızılkara büyüyen

bu buruk böğürtlenler

senin zengin yoksulluğun

görkemli züğürtlüğün

tek mirasın