aramızdaki

birhan keskin

unutmadım aramızdaki beceriksiz dili

dünya yordu bizi. benim de söyleyemediklerim

var. hiç söyleyemeyeceğim onları belki de

uzun bir yolu geliyoruz seninle, yolu

geldikçe anlıyorum ki, biz

bu dünya üzerinde yürüyemiyoruz bile

aşk

birhan keskin

sevgilim sabahın erkenini seviyor

ben geceyi ve esmerliğini onun

o dorukları seviyor, korkuyor bundan

ben rüzgarla buluşan tepeyi, tuhaflığı

ona bir yeşil gülümsüyor

ben, hayatı delice sevdiysem nasıl

diyorum, seni de öyle

o kendi boşluğunda oyalanan günlerde

canı sıkılan bir çocuk gibi uyuyor

ben göğe bakıyorum geceden

kendi çukurunu bulmuş deniz gibiyim

diyorum, yanında

o sabahları eğilip öpüyor denizi

çıplağın çıplağımda, rüzgarın dağımda olsun

esmerliğin gecemde, öyle kal

"bulutlara bak, gidiyorlar, hızla" diyorsun

yağmur bir yalıyor yüzümü bir

duruyor. sabahları eğilip yüzüme

öpüşün geçiyor bir

bir duruyor aklım

su ve rüzgar, dağ ve doruk

sonsuz hepsi

oysa camdaki sardunya gibi üşür

bana biçtiğin ömür

ölüm geliyor aklıma bir

bir, çıplağın çıplağımda

rüzgarın dağımda olsun, esmerliğin gecemde

öyle kal, sana sonsuz sarıldığımda

insan

birhan keskin

insan kadife bir hatıradan başka nedir ki? geçmiş, üstümüzü her gece onunla örttüğümüz. uykuların derininde kor yankılarına düşer gibi olduğumuz ve sonra unuttuğumuz. dağın doruğu ile dağın derini arasındaki mesafeden başka nedir ki insan: derininde kor tutmuş haller, doruğunda ıssızlık bilgisi. güne ait sesler çoğaldığında hatıranın kendisi de kokusu da bilgisi de silikleşecek. ve insan sabahın nemi kadar sessiz olmayı isteyecek.

insanın, kendi varlığından hoşnut olarak yaşadığı, kendi varlığını haklı kıldığı ve kuşku yok ki, yeryüzü ile barışık yaşadığı ve mutlu olduğu bir zaman vardı. yoksa bizler bugün bu mutluluğun imgesi için bile bunca telef olmazdık.

kim bağışlayacak beni

birhan keskin

ruhumdaki sabır, kalbimdeki aşkla kurdum
kor dantellerden bu yolu, ormanın altına
yeter ki oku onu

unutmadım aramızdaki beceriksiz dili
dünya yordu bizi. benim de söyleyemediklerim
var. hiç söyleyemeyeceğim onları belki de
uzun bir yolu geliyoruz seninle, yolu
geldikçe anlıyorum ki, biz
bu dünya üzerinde yürüyemiyoruz bile

geçtim hepsinden, öyle hünerle
ki yaşadığımı sanıyorlar hala

anladım mana yok acıdan başka
akşamın kör karanlığı vursun alnıma

iyileşen şey zamandır
insan iyileşmez

insanın, kendi varlığından hoşnut olarak yaşadığı, kendi varlığını haklı kıldığı ve kuşku yok ki, yeryüzü ile barışık yaşadığı ve mutlu olduğu bir zaman vardı. yoksa bizler bugün bu mutluluğun imgesi için bile bunca telef olmazdık.

yüzümde taşıdığım kuyu
soğuk iklim
ağır yaprak tenimde
durup dönüp dokunduğum
yük

bir kereye mahsus yaşanan her an
kendi hatasını bir daha düzeltilemeyecek biçimde
içinde barındırır

yağmurun aramıza çektiği perdeyi yırtıyorum
geçiyorum göğsümdeki uykunun sarmaşığından
birazdan dünya beni unutacak, ben onu anlamıyorum

hiçbir mevsim ısıtmaz ellerimi
anne gibi

unutmak için verdiğim bunca çabadan
geçtiğim bunca yıldan sonra
tam unutmaya alıştırmışken kendimi
artık unutmak istemediğimi fark ettim

önü denizle başlayan rüzgarlı bir kasabadaydık
sanki yıllardır oradaydık. her şey düzelecekti
orada doğmaya çabalayarak öldük

dünya, söyle bakalım, benden gidenleri

nerene sokacaksın şimdi

deniz

birhan keskin

uzun uzun bir yağmuru okudum

uzun ıslığını taşıdım rüzgarın

uzak bir kıyıya mektup yolladım

döndüm, derinde dövdüm kendimi

duydum, kırıldı içimde tuz sesi

bir derine ağladım

(keder saldı içime bir denizden bir midye

taşı gördüm ağırlık indi dilime)

engin de kendinden uzağı özlermiş

ufuk bir şey değilmiş bana, gördüm

hayal kıvamıymış aşk

gülün kokusunu bademin neşesini

istedim

ah bilmedim de nasıl geniştim

koşup kapaklanayım bir kucak istedim

ve ipek ve aşk ve alev

birhan keskin

sana böyle akmaktan çok korktuğum için

oldu her şey

şelaleler de bu yüzden ilgilendiriyor beni

.. dünya çok üzücü bir yerdi, savaş filmlerini ve samurayları eskisi gibi sevmiyordum. bir boşluktan aşağı mı bırakıyordum kendimi. teller tenimi çizip canımı mı yakıyordu. mutsuzluğuma mı alışıyordum seni severken. yoksa kan kaybından mı ölüyordum. daha fazla parçalanacak parçam yoktu ..

neyse

sevgilim telefonun öbür ucunda ruffles yiyordu

ben meleğimin kanatlarını kırdım

ordan geliyorum. siz yine de ikiz bardakları

kırmayın. bir deliydim, elementlerin de ruhları

olduğuna inanıyordum

aklıma suyun intiharı geliyordu hep

şelale deyince

divaneliği söylüyordum

sana böyle akmaktan çok korktuğum içindi

şelalenin sinirini bozdum az önce

ordan geliyorum

2

elveda ırmak, hoşça kal alacakaranlık

geçtim yıllar sonra anımsanacak alınganlıklardan

silahlar ve bellek gerektiren aşkın seramik

teninden, itinalı ve alıngan

yüzümün gürültüsünü unuttum

şüpheci ve med-cezir aşkından oldu böyle

acemi düştüm

yüzünün kayganlığından utanıp

saçlarının ritminden kaçacak kadar

şimdi benden bu uzak yol seslerini alsalar

hazin öyküleri ve yüzünü özlediğim zamanları alsalar

-ormandı, yağmur sonrasıydı, tazelenen yaprakların

üzerinde su damlacıkları tutunuyordu, sanki geç bir

vakit eve dönüyordum, yüzümü heidi'ye ısmarlamıştım

annem lastik tokalarımı yakıyor, annem beni rüzgara

bırakıyor bu yüzden.. gibi olmayacak şeyler

söylerim sana

anımsadıklarımın yanlış olduklarını

yine de hepsinin bir deprem olduğunu

kim bilebilir? ikimizin arasında duran

şu boydan boya ırmak, şu boydan boya

alacakaranlık

ikimizin arasındaki şu depremin bir bellek

uykusu olduğunu kim bilecek

eskiden olsaydı, tuzlu düşler anımsardım

ağzımda eriyip yok olan tadını güneşin

alevin ipekle savaşını, saçlarının altından

akan ırmaklarda yıkandığım sabahları anımsardım

tenine dokundukça bıçak sırtı bir nefeste susan

felç olan sözleri hatırlardım

elveda ırmak

hoşça kal alacakaranlık

y'ol

birhan keskin

dünya ne ki sevgilim
benim sana yaptığım kubbe yanında
düşsün, olsun, bırak
içinde yıldızlar patlıyor
kolaydır inanmak kadar inanmamak da
ister sal kendini dünyaya, ister kal yanımda
her şeyden öte öyle sevdim ki ben seni
yoluna baş koymak diyoruz
biz barbarlar buna

katlanan, insanın birbirine yapışan yaralarından
bir yuva inşa etmektir aşk da, varla yok arasından
ve ahşabı kemiren de ahşaba dahildir
değil dışarıdan
beyhude insanın yuva arayışı ama
yine de yuva arar insan

"en güzeli, yol yürüyüş öğretir
dostum, eskimeyen arkadaşım"
(gülten akın)

gitmek mi yitmektir kalmak mı artık bilmiyorum
yerini yadırgayan eşyalar gibiydim ya ben hep
ve inançlı, gitmenin bir şeyi değiştirmediğine

bilemem, belki bu yüzden
ben sana yanlış bir yerden edilmiş
bir büyük yemin gibiydim
beni hep aynı yerimden yaralayan o eve
yine de döneyim döneyim istedim

öğrendiğim; bir kuğu yeminliyse aşka ömrü gibi
göldür bütün dünya, bitmez boynun eğriliği

bir cümledir insan
arşla ferş arasında ve hep haklı
vardım işte demek için
ömür denen cisimde saklı

acı çekerken de adil ol

büyük keder içerirmiş, gördüm, anladım
etten geçip aşka varanın sevgisi
bunun yanında sevgilim bunun yanında
etin ihaneti, kısaca
hiçbir şeydir

sen benim kara ömrüme vuran
suyumu harelendiren sevincimdin
ben seninle sevgilim
mutsuz ama bahtiyardım
en acısını sevgilim en acısını
tadayım istedin:

en acısı buydu.