25.09.2016

ahret

ziya osman saba


bu garip dünyada ben yadırgadım yerimi

yıllardan sonra bir gün, görüp çektiklerimi

tanrım bir meleğine emredecek: "yetişir!"


gözlerimi o saat sessiz kapayacağım

beni bekleyedursun bir kenarda yatağım

bütün yorgunluğumu alacak bir teneşir


bir yükü atmış gibi içimde bir hafiflik

oraya geçmek için aşacağım bir eşik

bir lâhza tutacağım bana uzanan eli


bir el gözlerimdeki perdeyi sıyıracak

onları bulacağım ve annem şaşıracak:

"oğlum! ne kadar da büyümüş ben görmeyeli."

Hiç yorum yok: