7.11.15

şiirler

behçet necatigil



eski toprağa ektiklerin
bir yeni güçle göğerdi gür
ey dünya, toprağın üstü senin
toprağın altı, belki yalnız benimdir

biliyorum saadet
bana dünyada gelmez
ölümü bekliyorum

şairler yazmadan önce
kimse ölümü sevmezdi

toprağın üstünde
akan sular bulanık

toprağın altında
sular durulunca

gene de hiç kimse kurtulamaz içinde büyüyen
bu korkunç boşluktan, diyorum
kurtarırsa o kurtarır bizi; ne aşklar ne yaşlanmak
ne avuntular dışarda
dünyada mutluluk adına ne varsa başkaca
evcek, evlerde yaşar yaşarsa

zorluklar varsa arada
insansın
engellere harcanmayan güçler ne güne
dayat ki, yaşadığını anlayasın

belli bir yaştan sonra
korkulur artık aşklardan

kaynaşır birbirine gün olur zamanlar
geçmiş, gelecek birleşir tek kesitte
sanki ilk kez yaşarız yaşanmışı dünlerde
ya da başlar ansızın ta ilerde olacak

ve şairler boyuna kimlere yazarlar
yıkılmış köprülerin başında
ürkmüş boşluktan biri inliyorsa
ve şairler onlara geldimlere yazarlar

bir el bütün sevdiği şeyleri
gözlerde biraz hüzün, itiyorsa ölümdür
çok öncelerde aranan çocukça
kırılmış duruyorsa ölümdür
bir kuşu boğazlar, bir avcı bir pınarda
çoğalır kaynaklar, hangisiydi nerde
kuşun dirildiği su
bulunamıyorsa ölümdür

renklerde, emeklerde, ırklarda
yahudiler, işçiler, zenciler.. pan
şu dünyada insanca yaşamak da yoksa
ne kalıyor geriye yüzyıllardan