21.10.11

dizeler

horatius


başarısızlıktan zarar görmeyen bir değer
hiçbir şeyin lekeleyemediği bir şerefle parlar
böyle bir değer halkın keyfiyle
ne yükselir ne de alçalır

bir şey koparır bizden, yıllar, akıp giderken

mademki vakitsiz bir ölüm seni
ruhumun yarısı olan seni alıp götürdü
yeryüzünde varlığımın yarısından
en aziz parçasından yoksun yaşamakta
ne anlam var? o gün ikimiz birden öldük

kusur korkusuyla suç işliyoruz

dertlerimizi avutan akıl ve hikmettir
o engin denizlerin ötesindeki yerler değil

ve keder, atımızın terkisine binip gelir

ölüm karşıma gelmiş
sen mezarını düşünecek yerde
mermer yontturup evler yaptırmaktasın

ruhun derdi içinde ve kaçamaz kendi kendinden

olgun, kendine hakim, öylesine ki
ne yoksulluk korkutur onu, ne ölüm, ne zindan
tutkulardan sıyrılmış, şereflere gözü tok
içine kapanmış, toparlanmış, yalın bir küre olmuş
pürüzsüz yuvarlanır bir başına
talihe tutamak vermeden, hiç yenilmeden