1.9.17

kalbim unut bu şiiri

ahmet telli


sülfür inceldi ve en yorgun yerinden kırıldı ayna
tenhaydı düşlerim, geceydi, çıkıp geldim işte

unutulmuş aşklar gibidir
kapağı açılmayan kitaplar

bir kahkahayla çekip giderim karlı ovalardan
şairler vurulmalıdır, hayat yakışmıyor onlara

biten bir aşk için söylenecek söz şu olmalı:
- güzeldi yine de

sen dostumdun benim gülünce güneşler açan
bulutlara, rüzgâra asarım suretini her akşam
her akşam bir mektup yazarım dağlar kadar
kayıp bir adresten geliyor sesin şimdi, üşüyorsun  
unutma, dostumsun sen
neredeysen orada ölmek isterim

gidersen kim sular fesleğenleri
kuşlar nereye sığınır akşam olunca
sessizliği dinliyorum şimdi ve soluğunu
sustuğun yerde bir şeyler kırılıyor
bekleyiş diyorum caddelere, dalıp gidiyorsun
adını yazıyorum bütün otobüs duraklarına  
öpüştüğümüz her yer adınla anılıyor
bir de seni ekliyorum susuşlarıma

yapraklarım yok artık kuşlarım yok
büsbütün viran oldu dağlarım
ezberimdeki türküler de savrulup gitti
ömrümün karşılığı kalmadı sesimde
sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü

yoruldum yoruldum yoruldum
gereklilik kipinde yaşamaktan