6.3.14

hokus pokus

kurt vonnegut

insan olmak ne kadar utanç verici.

insan doğasındaki bir kusur da herkesin inşa etmek istemesi; ama kimsenin korumak istememesi. ve en kötü kusur da su katılmamış salaklar olmamız.

her hayvan türü, kendi türünden hayvanların çok güzel olduğunu düşünür. bu yüzden, evlenen insanlar da çok güzel olduklarını ve bebeklerinin de çok güzel olacağını düşünürler; ama aslında gergedanlar kadar çirkinler. çok güzel olduğumuzu düşünmemiz aslında öyle olduğumuz anlamına gelmez. belki de korkunç çirkin hayvanlarız ve bunu kendimize itiraf edemiyoruz; çünkü bu bizi felaket hayal kırıklığına uğratır.

insanlar, inandıklarının arkasındaki nedenleri kendileri düşünerek buldukları zaman güçlerinin doruğuna çıkarlar. ancak bu şekilde iki ayakları üzerinde durabilirler.

john gay: eğer yaşam varsa umut da vardır.

tatsız şeyleri duymak istemeyen insanların gözlerini ve kulaklarını sana kapatmalarına küfür ve kabalık denir.

birkaç yıl önce, birlikte olduğum bir kadın, bana ailemin hala hayatta olup olmadığını sordu. elbiselerimizi çıkartmıştık ya artık, benim hakkımda daha çok şey bilmek istiyordu.

eugene v. debs: bir alt sınıf olduğu sürece ben de onlardan biriyim. bir suç unsuru varolduğu sürece ben de içindeyim. hapse atılmış bir tek kişi bile varsa özgür değilim.

aslında bira depresandır. ama yoksullar öyle olmadığını ummaktan hiç vazgeçmezler.