11.2.14

seçme şiirler

emily dickinson



bir orkide yüreği taşıyana
bataklıklar pembedir haziranla

su, susuzlukla öğretilir
kara, geçilen okyanuslarla
taşımasarsıntıyla-
barış, anlatılan savaşlarıyla
sevgi, hatırada kalanla
kuşlar, karla.

coşku, bir kara ruhunun
gidişidir denize
evleri geçip
burunları geçip
derin sonsuzluk içine

"umut" o tüylü şeydir
ki ruha tüner
ve şakır durur sözsüz bir ezgiyi
ve hiç durmaz hep öter

bir kalbi kırılmaktan koruyabilsem
yaşamış olmayacağım boşuna
bir hayatı acıdan kurtarabilsem
bir ağrıyı dindirebilsem ya da

ya da bayılan bir ardıç kuşunu
koyabilsem yeniden yuvasına
yaşamış olmayacağım boşuna

bilmeyiz nice yüksek olduğumuzu
istenmedikçe ayağa kalkmamız
ve o zaman uygunsak tasarıya
göklere değer başımız

umut garip bir icattır
yüreğin bir buluşu
sürekli hareket halinde ama
yine de hiç aşınmaz

yaz göğünü görmek, bir
kitaba asla girmese bile, şiirdir
ele geçmez gerçek şiirler

kan soluktan daha gösterişlidir
ama onun gibi dans edemez

ölene dek sarsın güzellik beni
güzellik acısın bana isterim
ama bugün versem son nefesimi
gözünün önünde öleyim derim