1.8.12

hiç gitmediğim bir yerde

edward estlin cummings


hiç gitmediğim bir yerde, sevinçle ötesinde 
her türlü yaşantının, kendi sessizliği var gözlerinin 
en ince kımıltında bir şey var içime gömen beni 
bir şey dokunamayacağım kadar bana yakın 

kolayca açar beni en ürkek bir bakışın 
parmaklar gibi kapamış olsam bile kendimi 
sen hep yaprak yaprak açarsın beni, baharın 
-dokunup ustaca, gizlice- açışı gibi ilk gülünü 

ya da beni kapatmaksa isteğin, ben 
ve hayatım kapanırız güzelce, birden 
karın her yere özenle inişini 
düşleyen yüreğince şu çiçeğin 

duyduğumuz hiçbir şey bu ülkede 
erişemez gücüne sonsuz inceliğinin 
yapısının renkleriyle beni bağlayan 
öldüren, hiç durmadan, her nefeste 

(bilmiyorum nedir bu sende olan, bu kapayan 
ve açan; yalnız anlıyor içimde bir şey 
gözlerinin sesini güllerden derin olan) 
kimsenin yok, yağmurun bile, böyle küçük elleri