17.2.12

din

robert owen: dünyanın tüm dinleri, insanlığın tüm temel kurallarının yok sayılması üzerine inşa edilmiştir. bu dinlerin insan ırkına getirdiği perişanlığın tamamen farkındayım. eğer on bin yaşamım olsa ve her birinde acı çekerek ölecek olsam bile, bu moloch'u (fenikelilerin çocuk kurban ettikleri tanrı) yok etmek için hepsini seve seve feda ederdim.

margaret knight: eğer bir çocuk normal bir zekaya sahipse dini söylemlerin bir tuhaflığı olduğu izlenimini edinmeye neredeyse mecburdur. örneğin, tapınağa götürülürse, ölümün sonsuz hayata ulaşan bir geçit olduğunu, çekinilmesi değil kutlanması gerektiğini duyacak, buna rağmen dış dünyada ölümün en büyük kötülük olarak kabul edildiğini ve ondan kaçınmak için her şeyin yapılabileceğini görecektir. çocuk kısa sürede iki tür hakikat olduğu fikrine kapılacaktır: sıradan hakikatler ve diğer, çok fazla soruşturmamanın en iyisi olduğu, biraz kafa karıştırıcı ve utanç verici hakikatler. tüm bunlar kötü bir zihinsel eğitim anlamına gelir.

timothy freke: eğer bunu fark edebilselerdi, hristiyan ve müslüman köktendincilerin birbirlerinden hiçbir farkları olmadığını görebilecek olmaları büyük bir ironidir. hayata bakış açıları ve nasıl yaşanması gerektiğine ilişkin fikirleri, aynı ihtiyaçlar ve nevrozlar tarafından şekillendirilmiştir. birbirlerinde görüp nefret ettikleri, kendilerinde nefret ettikleri şeylerin bir yansımasıdır. başka gelenekten gelen diğer kitaba bağlı olanlarla din savaşları yapan, kitaba bağlı kişilerin her biri tanrı'nın kendi tarafını tuttuğunu iddia eder.