3.9.11

bütün şiirleri

orhan veli kanık



deli eder insanı bu dünya
bu gece, bu yıldızlar, bu koku
bu tepeden tırnağa çiçek açmış ağaç

dağ başındasın
derdin günün hasretlik
akşam olmuş
güneş batmış
içmeyip de ne haltedeceksin

düşünme
arzu et sade
bak, böcekler de öyle yapıyor

bekliyorum
öyle bir havada gel ki
vazgeçmek mümkün olmasın

neydi o deli gibi gidişimiz
bembeyaz köpüklerle, açıklara
köpükler ki fena kalpli değil
köpükler ki dudaklara benzer
köpükler ki insanlarla
zinaları ayıp değil

bakakalırım giden geminin ardından
atamam kendimi denize, dünya güzel
serde erkeklik var, ağlayamam

pencere, en iyisi pencere
geçen kuşları görürsün hiç olmazsa
dört duvarı göreceğine

ne kadar güzel şey
yolun üstündeki bina
yıkıldığı zaman
bilinmeyen bir ufuk görmek

kırık taşlara bakıp
ışıklı bir asfalt düşünmek
acaba yalnız
şairlere mi mahsus

sevdiğim insanlara
kızabilirdim
eğer sevmek bana
mahzun durmayı
öğretmeseydi

söğüt ağacı güzeldir
fakat trenimiz
son istasyona vardığı zaman
ben dere olmayı
söğüt olmaya
tercih ederim

güzel kadınları severim
işçi kadınları da severim
güzel işçi kadınları
daha çok severim

sokakta giderken, kendi kendime
gülümsediğimin farkına vardığım zaman
beni deli zannedeceklerini düşünüp
gülümsüyorum

gemliğe doğru
denizi göreceksin
sakın şaşırma